shuritigerh

Night Wish (short story, Mick/Nomi, implied BL)

2009-09-30T15:17:01Z

Whoa, I'm postingO.o Now that, due to circumstances, my MSN RPs have come to a hopefully temporary stop, I managed to write something again (and it's a short story too, I honestly thought I couldn't do thatO.o) Written at 1.30 in the morning, so yeah:P Mick belongs to me, Nomi is KiraWolf's.

NIGHT WISH

All was quiet in the shadow-filled room. A soft, warm, nightly breeze rustled the drawn curtains and pulled them aside just far enough for a beam of milkywhite moonlight to pour into the bedroom and reveal the figure of a man lying on the bed.

He sighed softly and kept his pale blue stare at the ceiling, ignoring the soft caress of the nightly breeze against his bare skin. It was not unusual for him to be awake at this hour, after all, the darkness of the night was his domain and the moon his guiding light. Yet it was not the usual hunger or the drive of the hunt that had him awake. He rolled onto his side and, like he had done countless times this night and all those nights before, let his eyes rest on the sleeping form next to him.

It never ceased to amaze him how beautiful and innocent this boy looked in his peaceful, quiet slumber, far away in a land of dreams, curled up like a kitten. This boy that had somehow found his way into his cold heart and had once again made him warm inside. He slowly let his gaze wander along the boy’s soft, relaxed features framed by the silkiest blond hair: long, graceful lashes, gently resting on peachy cheeks, the full, sensual lips he had come to know so well, ever so softly quivering eyelids, telling of a dream and veiling the impossibly blue eyes that could make him do anything. Very gently he let his fingers run through the boy’s hair, virtually the same color as his own, and down his slender shoulder, soft enough not to wake him, then sat up and sighed.

He ran a hand through his hair, a telltale sign of nervousness, and without looking reached for the familiar small object on the nightstand. He had sat like this many times before, twirling the small box between his fingers, trying to muster courage, but never quite getting there. His wish remained the same, but so did the one thing that held him back from fulfilling it. For his eternity was another one than the boy’s…He slid out from under the white sheets and pulled open the curtains, the moon clothing his nude form in silver light. Quietly he wrapped himself in a bedsheet and sat down in the windowsill. The cold glass cooled his forehead, but not the heated storm of thoughts inside.

He listened to the soothing sound of soft breathing coming from the bed, too low for human ears but not for his, his wish becoming stronger with every breath. But in his wish, there lay his curse. His fingers clenched tightly around the little box. He would have to watch, watch as passing times would change the boy into an old man while he would always stay the same, forever immune to the effects of time as his kind inevitably were. A shadow clouded his face as he tried to peer into this uncertain future of their love. Even if the boy would let him stay by his side to the very end, his wish would not be fulfilled, since in death he could not follow…

There was one way. He could make them both the same. As he got up and closed the curtains, he knew the idea was that of a selfish fool. He stood and watched the sleeping boy knowing he could never do it, never hurt him in any way, not even if he were to ask and beg. This boy deserved nothing less that to be treated with all the love and care he could muster. He would not dare to harm a hair on his head, much less bestow on him the accursed fate he himself had been made to suffer. Without a sound he slid back into bed, leaving the box again in his nightstand. One day soon he would be certain enough to ask. He curled up against the boy and gently wrapped his arms around the slender frame, resting his lips in the soft messy hair in a tender kiss.

Nomi…my beautiful angel prince… all I wish is to be with you for all eternity…

He closed his eyes and felt the boy’s slow, steady heartbeat go in tune with his own. As sleep gradually claimed him, he heard a small, sleepy voice: “Mick…it’s OK…I’m here…”

Still here, just quiet

2009-04-25T15:16:00Z

Just wanted to post something since I've been so quiet on here for so long. I'm still here though, busy with work *kicks 11.30-20.00 shifts she can't get out of because there's noone else to work them* At least I don't have to fret about money that much anymore, with 20-30 hours of work a week^^. I'm quite absorbed in an RP at the moment, have been for a while and this one I actually really feel at home in. Not that others weren't fun, they were, but this is the first one I'm in that has the whole chat thing around it going on (yes, the SA RPs had that too, but back then there were...other things going on), which makes it twice as good. And it got me some new friends^^. I'm a bit stuck with Belles story though, since she's the char I chose for the RP and she's keeping me busy enough as it is^^.

As for doll stuff: I received Sade's body (DT15 girl body) a few weeks ago and in a couple of days I'll be paying for her head (AiL Chloe). And then there's a tiny little girl I've fallen in love with, an msDoll elf Pan, that's now patiently waiting at Rinkya HQ until I get her an outfit and have her shipped home<3 Still looking for Belles body, though she's going to have to borrow Momo's again when I take her to the RP meet (assuming that one is still on>.<).

Aw well, nothing else to report I guess, but at least I got something to do for the past 15 minutes (internet is boring with everyone being at EFF:P)

Screaming my lungs out and nobody listens

2009-03-17T12:01:58Z

...or so it feels.

I've been wondering a lot lately, who am I writing for? Do I write for myself? Just for me? To record my characters' past and essence in case something happens to me? Because it's fun to write, to flesh out characters, storylines and scenery, to play with language to get the best result possible? Or is it to show off, to impress? To make a point, to vent? To show people how it's done? Am I really that shallow and arrogant? IS it shallow and arrogant? Maybe I write to get attention? To hear people say I'm good at something, to have SOMETHING to keep up with all those super talented people out there? Am I such an attention whore? Is it such a bad thing to seek the approval of others? If everyone wrote, took pictures, drew and expressed themselves in whatever creative way possible, solely for themselves, they wouldn't put their stories up on here, they wouldn't spam forums with pics, they wouldn't even need forums, right?

Of course, I write LARGELY for myself, but if I wrote ONLY for myself, I'd just grab a piece of paper and would write my journals there. I'd just print my stories out and stick'em in my cupboard to gather dust. But I don't. I put my stuff online because I'm looking for support, I'm looking for appreciation, praise even. And because it's just more fun to share. I'm not sure if that's attention whoring or if it's just natural. The point is, sometimes I wonder if I should be posting my writings online at all. I just posted an entire story I worked very hard on, on here and on two forums. I got one reply, along the lines of "OMG I luv yuri!!! Do you have pics of them?? Nice story BTW." Which was NOT the point of the story, but that's besides the point. I can see that at least 25 people have visited that post. And as always, I don't know what to think of that. Should I be proud that that many people read my story? Yes, of course. But it does make me wonder, is it that bad, that none of those 25 has anything to say about it, not even criticism? How many of those 25 clicked the thread, saw the warning and turned around? Maybe I do depend on others too much for the enjoyment of my own work, but working so hard on something and then not "getting" anything for it, does sting a bit. If you perform for an audience, you want a bit of applause as well, right?

Then again, there's only, oh, 7 people here that have me on their F-list, at least two of which have too much stuff of their own to deal with to bother with anyone elses rantings and one doesn't read Dutch. That's my own decision, to write in Dutch, my English vocabulary just isn't big enough yet to write the way I do in Dutch (though I'm practicing). Of course that means I'm limiting myself a lot, aggavating though it may be, because ficsites are usually in English, DA is in English, LJ is largely in English. But somehow it feels "cheap", for lack of a better word, to just start writing in English for more replies (Yes, I know, this here post is in English too, I just rant better in English:P), just like it feels wrong to just start drawing in photoshop and abandoning pencil&paper work just because the general population on DA tends to ignore handdrawn art (not a completely accurate analogy, I know, but meh). I don't have, say, a chat room to go to and spam my stuff and recieve replies immediately, I don't have a load of online (forum) friends I see offline or on MSN on a weekly or even daily basis (or offline friends to regularly see online either:P), I just don't have a network I guess. But just randomly going around and adding people to my F-list and MSN doesn't feel like a solution either. It could be, I'm just too chicken and socially inept to do it, I suppose.

Well, that's what I needed to get out, just some frustration. And for the love of God or whatever other entity you believe in, don't anybody go replying to my stuff just because you feel sorry for me:/ I might want more comments, but only because the author wants to say something, not because they feel they have to...

Mm, seems I'm stuck in a rut again, as usual=_=.

Fated Meeting deel 3

2009-03-15T21:14:11Z

Laatste stuk, girl on girl stuff ahead!

“Hier is het.” Na nog een tijdje zwijgend doorlopen, bleef Sade staan bij de deur van een oud appartementencomplex en viste een huissleutel uit haar broekzak. Het brede, grauwbruine gebouw bestond uit drie lagen kleine appartementen met om de vier woningen open loopbruggetjes naar de volgende “woontoren”. Het geheel zag eruit alsof het in de jaren vijftig uit de grond was gestampt en sindsdien nauwelijks was onderhouden. De deur produceerde een hels gekrijs toen Sade hem openduwde. “Da’s ons alarm. Zo weten we altijd meteen dat er iemand binnenkomt,” grapte ze onzeker. Reina glimlachte en volgde de vrouw naar haar voordeur. Ze slaakte een hoorbare zucht van verlichting toen de deur achter haar dichtviel en het licht aanging. Nu ze in een veilige omgeving was en rustiger werd, voelde ze pas hoe gespannen ze was geweest.

Sade’s flatje was anders dan Reina het zich had voorgesteld, voor zover ze uberhaupt de tijd en gelegenheid had gehad zich er een voorstelling van te maken. Het was een niet al te ruime tweekamerflat op de begane grond met links een keukentje en rechts een aparte slaap-en badkamer. De ruwe bakstenen muren waren niet gepleisterd. Middenin de kamer stond een grote, oude, met donkerbruine stof beklede sofa, half bedolven onder een lading kussens met felgekleurde, indiaanse motieven op de hoezen geborduurd. De bank ging vergezeld van een laag tafeltje en een klein televiesietoestel. In een hoek was een enorme jukebox in vintage jaren-vijftigstijl geparkeerd, ernaast een originele jembé, die zo te zien nog regelmatig gebruikt werd ook. Hier en daar stonden zelfgetimmerde kastjes, aan de wanden hingen wat oude posters en schilderijtjes. Reina hielp Sade op de bank te gaan zitten en dook de keuken in, op zoek naar ijs en pleisters.

“Hey, je hoeft dit niet te doen hoor, je hebt me veilig thuisgebracht, de rest kan ik zelf wel,” hoorde Reina Sade achter zich zeggen. De jonge vrouw klonk korzelig, niet helemaal op haar gemak. Reina sloeg de ijskast dicht, liet de ijszak die ze daar gevonden had op het aanrecht ploffen en leunde gefrustreerd op het werkblad, haar rug naar Sade toe. Er lag een hele voorraad icepacks in de vriezer, ze waren blijkbaar vaak nodig. “Laat me dit gewoon doen, OK? Anders…” Heel even dreigde ze haar zelfbeheersing te verliezen. Haar vingers klauwden in het aanrechtblad. “…anders stort ik in…” Nee, niet nu, beet ze zichzelf toe. Ze moest nu sterk zijn en voor Sade zorgen. Sade was het slachtoffer, zij niet. Huilen kon straks wel als ze thuis was en alleen. Ze zocht snel de andere spullen die ze nodig had bij elkaar. Handdoeken, tissues, bakje heet water. Gelukkig had Sade niet veel dingen in haar keuken.

“Zeg, als je daar toch staat, kun je dan een pilsje voor me meenemen?” Het klonk ontspannener dan daarnet, een poging de bedrukte sfeer wat te verlichten. Reina draaide zich om en zag dat Sade naar haar grijnsde. “Sorry.” Ze greep haar spullen bij elkaar en ging naast de jonge vrouw op de bank zitten. “Alcohol werkt op je bloed, waardoor je harder bloedt. En jij bloedt al erg genoeg. Bovendien, ik moet zometeen even aan je lip zitten als je het niet erg vindt.” Sade keek even verbaasd, maar zei niks. Reina bloosde. Dat had veel intiemer geklonken dan de bedoeling was. “Hier, hou die maar tegen je hoofd.” Ze hield Sade snel de in een handdoek gewikkelde ijszak voor. De vrouw pakte hem zonder protest aan en zuchtte van verlichting toen de koelte zijn werk begon te doen. Ze keek Reina vragend aan en glimlachte voorzichtig. “Ben je een dokter of zo?” “Nee, ik uh, moet mezelf of anderen wel eens oplappen bij mijn sport…” Het was zo, haar kickboxcoach stond erop dat al zijn leerlingen zo snel mogelijk de EHBO-basisvaardigheden onder de knie kregen. “Mhm. Laat me raden. Vechtsport?” Reina keek verrast. “Hoe weet jij dat?” “Je reactie toen die vent met die boksbeugel je te lijf ging. Pure technische KO bij kickboxing. Indrukwekkend.” Er lag bewondering in Sade’s stem. Reina glimlachte dankbaar. Op de een of andere manier streelde Sade haar trots met haar opmerking en ze begon zich wat meer op haar gemak te voelen.

“Mag ik even naar die plek op je hoofd kijken?” Reina stak, toch nog aarzelend, haar hand uit naar de ijszak die Sade nog tegen haar slaap hield. Ze was zich er terdege van bewust dat ze nog altijd niet had gevraagd naar de reden van de vechtpartij waarin de jonge vrouw verzeild was geraakt. “Uh, ja hoor…” Sade liet de icepack zakken en ging verzitten om Reina ruimte te geven. “Au!” Ze vloekte en beet met een van pijn vertrokken gezicht haar kiezen op elkaar. “Rotzak…” De ijszak viel werkloos op de bank en voor Reina kon reageren had Sade de voorsluiting van haar bustier opengetrokken om haar zij te inspecteren. Het kledingstuk viel van haar schouders en onthulde een indrukwekkend paar welgevormde borsten, en een akelig uitziende blauwpaarse bloeduitstorting op Sade’s rechterzij. Ze probeerde de kneuzing te bekijken, maar het draaien van haar bovenlichaam deed pijn. Ze keek op en zag Reina verbijsterd naar haar staren. “Maak ik je zenuwachtig?” Het klonk oprecht verbaasd. “Sorry, ik ben gewend dat er hier toch niemand is en ik gewoon kan doen wat ik wil…” “O, nee, het geeft niet.” Reina hield afwerend haar handen omhoog en deed haar best haar blik van Sade’s fraaie D-cup weg te houden. “We-we weten allebei hoe een vrouw er onder haar kleren uitziet, dus…” Ze zag dat Sade zichzelf pijn deed met haar koppige pogingen haar verwondingen te bekijken. “Wacht, laat mij…”

Heel voorzichtig, bijna aarzelend, liet Reina haar vingers over Sade’s huid glijden, de welving van haar borst, pal onder haar neus, strak negerend. De vrouw gaf geen krimp, gromde alleen even toen ze zachtjes duwde. “Hm, van wat ik ervan kan voelen, is er niks gebroken, maar je kunt morgenochtend beter voor de zekerheid even langs de Eerste Hulp gaan, zo’n kneuzing doet erg veel pijn…” Reina pakte de ijszak en liet die voorzichtig tegen Sade’s gekwetste ribben rusten. Hopelijk zou dat de pijn wat wegnemen. Eigenlijk wilde ze nog net iets langer die zachte huid onder haar vingertoppen voelen, warme, gladde huid met de kleur van koffie verkeerd. Ze kreeg plotseling de behoefte Sade vast te houden, haar te laten merken dat ze niet zo verdomd stoer hoefde te zijn na zo’n ervaring. Gewoon haar vasthouden - en vastgehouden worden, haar armen om zich heen voelen, veilig zijn… Ze schrok op toen de jonge vrouw tegen haar begon te praten.

“Hee, jij bent ook gewond…hier, je bent blauw…” Reina voelde vingertoppen tegen haar hals, waar de man die Sade had bedreigd haar had vastgegrepen. Heel even ervoer ze de aanval opnieuw. In een reflex schoot haar hand omhoog, haar vingers raakten die van Sade. Ze trok razendsnel haar hand weg, alsof ze iets heets had aangeraakt, en staarde met een rood hoofd naar de grond. Angst en een volstrekt ongepaste soort opwinding streden in haar binnenste om voorrang. Nee, hou op, dit kan niet. We zijn allebei dronken, ik mag geen misbruik maken van haar emotionele toestand, alleen maar omdat ik zelf troost wil…”Um, ik… ik heb er geen last van, hoor,” mompelde ze. Te laat merkte ze de traan op die langs haar wang gleed. Sade zag hem wel en keek haar plotseling recht in de ogen. Met een duim veegde ze zacht de traan van Reina’s wang. “Als je huilt, wint hij alsnog…” Haar gezicht stond ernstig. “Whuh?” Reina keek verbaasd terug. Wat een merkwaardige instelling… Sade mompelde een vloek en bracht haar hand naar haar onderlip, waaruit opnieuw bloed opwelde. “Verdomme, blijft dat zo…”

Reina liet de ijszak los en greep een vochtig doekje, blij dat ze iets anders had om haar aandacht op te richten. “Even stilzitten alsjeblieft…” Sade gehoorzaamde. Reina doopte de punt van het doekje in het bakje met inmiddels koud water dat ze had meegebracht en bracht het voorzichtig naar Sade’s mond. Haar blik kruiste opnieuw die van de jonge vrouw en een paar tellen lang keken de twee elkaar zwijgend in de ogen. “Sorry als dit pijn doet…” Reina dwong zichzelf haar blik van Sade’s donkere ogen los te trekken en zich op haar kapotte lip te concentreren. Ze legde zacht een hand onder de jonge vrouw haar kin en begon met de andere heel voorzichtig de zwelling te deppen. Heel zacht, heel dichtbij. Ze voelde Sade’s warme adem op haar eigen lippen, terwijl ze het doekje langzaam de contouren van die prachtige sensuele mond liet volgen, eerst onder, daarna boven. Langzaam begon de afstand tussen hen nog kleiner te worden. Er was even niets anders in deze kamer dan Sade en zij. En straks zou ze deze prachtige jonge vrouw misschien nooit meer zien... Reina’s duim gleed teder over Sade’s onderlip. Ze moest toch controleren of het niet meer bloedde… Sade zou kwaad op haar worden, haar onmiddellijk de deur uit gooien, haar misschien nooit meer willen zien, maar Reina wist dat ze het toch zou doen. Haar hart bonsde. De laatste centimeters tussen de twee jonge vrouwen smolten weg en heel voorzichtig raakten Reina’s lippen die van Sade. Ze verwachtte op zijn minst een klap voor haar hoofd.

Tot haar verbazing kreeg Reina antwoord, eerst aarzelend, toen ineens met volle overtuiging. Een kreun ontsnapte haar toen Sade zich met kracht toegang tot de vochtige diepte van haar mond verschafte. Ze sloeg haar armen om haar heen, begroef haar handen in zacht wit-met-rood haar en liet haar gretig haar gang gaan. Een elektrisch stroompje schoot door haar heen toen ze het metalen bolletje van een piercing tegenkwam. Ze proefde alcohol. Sade onderbrak heel even de kus en likte zacht langs Reina’s bovenlip. “Mmm. Scotch?” “Jack Daniels.” Reina glimlachte en liet haar tong plagend langzaam over Sade’s vochtige mond glijden. “Wodka?” “Eristoff. Puur.” “Lekker…” De tong glipte weer bij Sade naar binnen en begon aan een hernieuwde ontdekkingstocht. De jonge vrouw kreunde zacht en liet haar handen onder Reina’s shirt glijden, terwijl ze de kus nog verder verdiepte.

Reina huiverde toen ze Sade’s handen op haar naakte lichaam voelde en liet net lang genoeg los om haar de kans te geven het shirt over haar hoofd te halen. Haar vingers gleden nu ongegeneerd over Sade’s bovenlichaam en verkenden de soepele spieren in haar gladde rug en schouders. Ze protesteerde zacht toen Sade’s lippen zich van de hare losmaakten, maar haar protest ging verloren in een kreun toen de zachte lippen een spoor van kusjes langs haar kaak trokken en dat speciale plekje in haar hals bereikten, terwijl behendige vingers vlug haar zwartkanten behaatje losmaakten. Langzaam zocht Sade haar weg verder naar beneden langs Reina’s sleutelbeen en begroef haar lippen tussen het meisje haar kleine, stevige borsten. Reina jammerde zacht en holde haar rug toen ze een tong langs de ronding van haar linkerborst voelde glijden. Het volgende moment omvatten twee zachte handen haar borsten en sloot Sade’s mond zich hongerig over de hare. Reina werd overspoeld door tintelende golven van begeerte. Ze klemde zich aan Sade vast en wilde haar hoofd achterover gooien, maar Sade voelde haar nagels in haar rug en zoende haar nog harder. Met haar ene hand maakte ze snel haar broek open. Ze trok Reina dichter in haar armen en ging achterover liggen, waardoor het meisje bovenop haar belandde. Sade kreunde, haar gezicht vertrok en de kus werd verbroken. Reina bewoog geschrokken van Sade’s gekwetste kant vandaan en keek haar bezorgd vragend aan. De jonge vrouw glimlachte en liet haar vingers door Reina’s haar glijden alvorens haar opnieuw in een kus te trekken. Reina voelde haar handen over haar lichaam zwerven, over haar rug, haar flanken, haar billen. Even trok ze terug, steunde op haar ellebogen en keek Sade aan, alsof ze ieder detail van dat mooie gezicht in haar geheugen wilde prenten. Een paar tellen lagen ze zo stil in elkaars armen. Reina streelde zacht Sade’s bezwete wang. Als dit eenmalig was, zou ze in ieder geval haar best doen om te genieten van iedere centimeter van deze adembenemende vrouw. Ze kuste Sade teder en liet zich door haar op haar rug leggen en ondertrekken in een oceaan van genot.

“Wow…” Reina liet zich hijgend uit Sade’s greep vallen en op haar rug rollen. Het beddengoed plakte aan haar bezwete, tintelende lichaam. “Ja, wow…” Sade was even niet in staat meer uit te brengen dan dat. Reina bedacht met tegenzin dat het nu waarschijnlijk tijd was om op te stappen, maar voordat ze overeind kon komen drapeerde Sade een arm om haar heen en nestelde zich tegen haar aan, haar hoofd op Reina’s borst. Ze zag er dodelijk vermoeid, maar intens tevreden uit, zo totaal anders dan drie uur geleden. “Hier blijven,” mompelde ze, al half slapend. Reina streelde afwezig haar schouder en speelde wat met de slanke vingers die de afgelopen paar uur wel magie bevat leken te hebben. Ze was eigenlijk veel te moe om nu naar huis te gaan… Ze had ook geen haast, besloot ze, voordat ze in slaap viel.

“Hee, ben je er nog?” Sade kwam uit de slaapkamer gestommeld, gekleed in een witte hipster en topje waar haar beurse zij fel bij afstak. Ze leunde tegen de deurpost en haalde vermoeid een hand door haar verwarde haar. Reina zette een kan verse koffie en wat brood op de keukentafel en draaide zich met een glimlach om. “Ik kon je toch niet zomaar achterlaten, je hebt wel een tik op je kop gehad.” Ze staarde even naar het tafelblad. Stiekem wilde ze niet naar huis, was ze bang dat de afgelopen nacht niks had betekend en gewoon Sade’s manier geweest was om ‘dank je wel’ te zeggen. Dat ze als ze hier de deur uit zou lopen, Sade nooit meer zou zien. Ze had gedacht dat het gebeurd was omdat ze allebei dronken waren geweest en iets nodig hadden gehad, maar nu besefte ze dat het meer was, voor haar in elk geval.

“Spijt?” Twee armen sloten zich om Reina’s middel en Sade kuste haar zacht in haar nek. “Nee, ik..” Reina’s vingers vervlochten zich met die van Sade. “…ik doe dit normaal nooit, het initiatief nemen, bedoel ik…of blijven tot de ochtend…” Sade grinnikte. “Ik doe dit ook nooit. Mijn partners niet direct na de seks eruit schoppen bedoel ik.” Haar stem werd zachter. “…Of me laten reduceren tot een gewillig hoopje door een mooi meisje dat veel beter voor me zorgt dan ik verdien, terwijl ze me niet eens kent…” Reina keek op. Haar hart begon te bonken. Sade draaide haar om en knipoogde naar haar, maar werd toen ernstig. Haar vinger streek langs Reina’s onderlip. “Reina?” “Ja?” “Dat van vannacht, dat…” “Was lekker ja…” Reina bloosde. Sade bleef ernstig en haalde even diep adem voor ze verder ging. “Denk je dat…dat dat voor herhaling vatbaar is?” Reina’s hart sprong op. “Wat, dat jij je in elkaar laat slaan en ik je moet komen redden?” plaagde ze. Sade trok haar tegen zich aan. “Ik ga liever meteen door naar het laatste stuk…” Reina sloeg in een opwelling haar armen om Sade’s middel en legde haar hoofd tegen haar borst. “Dank je. Dat je me er niet uitgeschopt hebt…” Ze tilde haar hoofd op en keek Sade aan. “Zullen we dan eens kijken of het zonder alcohol ook lukt?” “Hmmm…” Sade grijnsde. “Jij moet mij nodig beter leren kennen, da’s duidelijk. Anders had je geweten dat ik echt wel wat meer moet drinken dan gisteravond voor ik zomaar met mensen de koffer in ga duiken…” Reina’s verraste reactie werd gesmoord door een kus.

Fated Meeting deel 2

2009-03-15T21:11:57Z

Wederom waarschuwing voor geweld en grove taal!

“Zoiets flik je me NOOIT meer, trut!” De man greep de vrouw weer bij een arm en trok haar op haar voeten. Ze wankelde, licht versuft door de klap. Haar lange, wit met donkere haar hing in slierten voor haar gezicht. De man greep haar in haar nek, waardoor haar hoofd een stuk achterover schoot. “Jij gaat een beetje respect leren,” zei hij. “en dan zul je zien dat ik NOOIT verlies. Dan weet je misschien weer wat je plaats is!” Reina zag zijn knie omhoog komen. Voor ze er erg in had, liep ze op de man af. “Hey, slappe zak! Kun je wel tegen een meisje?! Probeer het eens tegen twee!” De man zijn knie stopte midden in de lucht, net voordat hij in de jonge vrouw haar maag gedreven zou worden. De man keek Reina aan en grinnikte. “Hey jongens!” riep hij naar zijn maten. “Hoe vinden jullie dat dan, d’r wil d’r nog eentje spelen!” “Yeah, bonus!” riep een van de andere jongens. “Laat haar los.” Reina’s stem was laag en kalm, maar inwendig raasde de adrenaline. De man trok een ongeïnteresseerd gezicht. “Hey Nighthawk!’ riep hij. “Hou op met juichen, doe je werk en zorg ervoor dat deze hier geen stomme dingen uithaalt. De politie bellen of zo.” De man knikte en kwam naar voren. Reina zag een boksbeugel glimmen in het licht van de neonreclame boven haar. Haar hart leek uit haar borstkas te willen breken en iedere vezel in haar lichaam smeekte haar weg te rennen, maar ze kon die vrouw zo niet achterlaten…

De tweede man grijnsde breed toen hij vlakbij Reina was. “Als ik jou was, schatje, zou ik maar gauw wegwezen hier. Ik sla niet graag meiden en jij hebt een leuk smoeltje, zonde om te moeten verbouwen.” “En jullie stoere binken met zijn drieën dat meisje laten afrossen? Vergeet het.” Ze bleef stokstijf staan, niet zozeer uit onverzettelijkheid, maar eerder omdat haar benen weigerden en haar geen andere keus lieten. Ze wenste dat haar stem wat minder benauwd klonk. “Laat dat meisje los.” De man haalde zijn schouders op. “Zeg niet dat ik het niet vriendelijk heb gevraagd…” Hij hief de hand met de boksbeugel erop hoog op om Reina te slaan. In een reflex trapte ze naar de buitenkant van zijn knie, maar richtte verkeerd en verloor haar evenwicht, waardoor ze met haar volle gewicht erachter zijn dijbeen raakte. Hij schreeuwde verbaasd, greep naar zijn dij en probeerde overeind te blijven door zijn gewicht op zijn gekwetste been te zetten. Het been bleek even niet meer in staat hem te houden en hij stortte op de grond. Reina hijgde van verbazing, woede en schrik en dreef nog eens goed haar hak in de man zijn dijspier. Hij schreeuwde, de andere twee vloekten. Ze staarde de op de grond liggende man kil aan. “Wegwezen. Of de volgende trap gaat rechtstreeks in je kloten, begrepen?” Hij staarde woest terug, maar maakte geen aanstalten verder te vechten. Plotseling begon hij te grijnzen en kroop snel weg.

Reina draaide zich met een ruk om en keek in het woedende gezicht van de eerste man. Shit. Een hand greep haar bij haar haar, een tweede sloot zich bliksemsnel om haar keel en smoorde haar verschrikte kreet. Ze voelde zijn adem op haar gezicht toen hij praatte. “Dat was stom van je, dame. Zoals ik zei, niemand zet mij of mijn maten voor paal.” Toen vulde een schreeuw en het gekraak van hout haar oren. De man keek haar met glazige ogen verbaasd aan, zijn greep verslapte en hij viel. Reina keek de jonge vrouw tegenover haar, die het eind hout nog in slaghouding in haar handen hield, verbaasd en opgelucht aan, terwijl achter haar aanvaller nummer drie maakte dat hij wegkwam. “D-dank je…” Ze hoestte en wreef haar keel. De vrouw knikte zwijgend, liet haar slaghout langzaam zakken en ging moeizaam tegen de muur op de grond zitten.

Zodra de laatste man om de hoek was verdwenen, begon Reina onbedaarlijk te trillen. Ze voelde zich slap en draaierig en leunde even met gesloten ogen tegen de ruwe bakstenen. Haar hart bonkte op toptempo in haar oren. Waar was ze in vredesnaam mee bezig, dit had heel wat slechter af kunnen lopen… Ze wilde huilen, maar herinnerde zich dat ze niet alleen was. Toen ze haar ogen weer opende, zag ze dat de jonge vrouw nog steeds op de grond zat. Ze dwong zichzelf naar haar toe te lopen en ging naast haar zitten. “Hey, gaat het wel een beetje?” De vrouw vermeed haar onderzoekende blik en staarde naar de grond tussen haar voeten. “Hmpf, alles is in orde hoor.” “Tuurlijk.” Reina glimlachte beverig en keek even naar de bewusteloze man op de grond. “E-Eigenlijk moeten we de politie bellen, of op zijn minst een ambulance…” De jonge vrouw snoof. “Feh. Hij is KO, z’n maat loopt de rest van de avond mank, ik heb blauwe plekken. Wie zouden ze eerder geloven, denk je? Geen zorgen over maken, zo hard heb ik hem nou ook niet geslagen.” Reina schrok enigszins van haar harde toon en zweeg. Ach nee, ze was gewoon emotioneel en had pijn en probeerde zich groot te houden. Ze rook alcohol toen de jonge vrouw sprak, dat verklaarde hoe ze zich zo in de nesten had kunnen werken. Stiekem bestudeerde Reina haar. Ze was mooi. Lang, slank en afgetraind, begin twintig zo te zien, ongeveer even oud als Reina. Haar lange haar was wijnrood van kleur met een witte onderlaag en bovenop in een soort naar links gekamde hanenkam geknipt, een kapsel dat Reina nog nooit eerder gezien had. Naast de indiaans aandoende tatoeage om haar rechteroog droeg de jonge vrouw een tatoeage midden op haar borst en een om haar rechter bovenarm. In haar blote navel glinsterde het knopje van een piercing.

Reina merkte dat haar blik steeds naar het ovale gezicht van de vrouw getrokken werd, in het bijzonder naar haar mond. Ze rilde onwillekeurig. Deze jonge vrouw was in het bezit van de mooiste, sensueelste lippen die Reina ooit had gezien. Op dit moment waren die lippen gezwollen en de onderlip bloedde. Ook de rechterslaap van de vrouw vertoonde een flinke zwelling. Reina ging op haar hurken zitten en probeerde de vrouw in haar donkerbruine, amandelvormige ogen te kijken. “Je bent ongetwijfeld helemaal in orde, maar je bent wel gewond. Woon je hier dichtbij?” De vrouw stond abrupt op. Ze grimaste en greep naar haar ribben. “Hey, je bent me niks schuldig, OK?” snauwde ze. “We staan quitte. Het gaat best.” Als om het tegendeel te bewijzen moest ze plots houvast aan de muur zoeken om niet te vallen.

Reina negeerde toon van de jonge vrouw, stond op en ondersteunde haar. De vrouw mompelde een protest, maar liet haar begaan. Reina keek even achterom naar de bewusteloze man die daar nog steeds lag. “Hoe lang denk je dat het duurt voordat zijn maten terugkomen met versterking, of hij wakker wordt? Je hoeft me niet dankbaar te zijn, maar we moeten hier weg.” Ze keek de vrouw aarzelend aan. “Enne, ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik wil nu eigenlijk liever niet alleen over straat…” De vrouw glimlachte. Haar gezicht vertrok licht toen ze voelde dat er zo aan haar kapotte lip getrokken werd. “Goed punt…die kant, ik woon hier tien minuten vandaan.” Ze wierp een vuile blik op de man op de grond en begon voorzichtig te lopen. Reina volgde haar, klaar om haar op te vangen als ze zou vallen, ook al stond ze zelf ook niet echt stevig op haar benen.

De vrouwen liepen zo snel ze konden, zwijgend, op hun hoede. Hoe eerder ze veilig binnen waren, hoe beter. Het duurde even voor Reina de moed bijeen had geraapt, maar na een paar minuten lopen vroeg ze het toch. “Uh, mag ik in elk geval je naam weten? Ik hou er niet van om mensen “hé jij” te moeten noemen…” De vrouw stopte even en leunde tegen de muur van een van de oude, lage flatgebouwen waar ze nu tussendoor liepen. Haar ribben deden blijkbaar meer pijn dan ze wilde toegeven. Ze keek Reina even aandachtig aan voordat ze antwoord gaf. “Sade…” Shadé?” herhaalde Reina voorzichtig. De naam klonk haar vreemd bekend in de oren. Ja, er gingen af en toe geruchten in het uitgaanscircuit over een stuk van een vrouw die kon vechten als een man, zich aan geen enkele vent iets gelegen liet liggen en vrijwel iedereen de baas was in het armworstelen. Was zij dat? Geen wonder dat ze er niet blij mee was dat iemand haar moest komen redden, en een meisje nog wel. “Ja, Sade. S-A-D-E. Zoals de zangeres.” Sade deed een poging tot een glimlach. Reina glimlachte terug, opgelucht dat de jonge vrouw haar iets meer leek te vertrouwen. “Nou, aangenaam Sade, mijn naam is Reina. Lukt het nog?” “Jawel hoor.” Sade knikte. “Die zak heeft me tegen die brandtrap gesmeten toen hij met jou aan de gang ging, niks ernstigs. Ik heb erger meegemaakt.” Ze keek weg en liep door. Reina besloot niet verder te vragen. Heel even vroeg ze zich af wat de jonge vrouw dan meegemaakt had dat zoveel erger was dan midden in de nacht op straat in elkaar geslagen worden. Ze wist niet zeker of ze het antwoord wilde weten.

Fated Meeting deel 1

2009-03-15T21:10:17Z

Verhaal over de eerste ontmoeting van Reina en Sade. Waarschuwing voor grof taalgebruik, wat geweld en in het laatste deel wat girlxgirl actie.

Fated meeting

“Hm, volgens mij heb ik genoeg gehad…” Reina goot de laatste slok van haar Jack Daniels naar binnen en zette het glas met een “tok” op de bar. Het was de derde en ze begon zich behoorlijk licht in haar hoofd te voelen. Ze keek verontschuldigend naar de groep mensen aan de bar, getooid met bandshirts, hier en daar piercings, tatoeages, kapsels in alle kleuren en modellen en vele andere eigenzinnige en artistieke uitingen van individualiteit. “Sorry, ik ga nu ik nog fatsoenlijk kan lopen.” Sommige van haar vrienden protesteerden. De barman grinnikte. “Ze willen dat je blijft, meid!” Ze keek hem aan en grijnsde, maar werd toen ernstig. Nee, iets zei haar dat ze moest vertrekken, al was het gezellig.

“Zeker weten dat je nu al gaat? We gaan dansen!” Plotseling stonden Ara en Nero voor Reina’s neus, haar arm om zijn nek, de zijne om haar heup, zijn vingers ongetwijfeld onder de band van haar jeans. In hun vrije hand droegen ze ieder een pijpje pils. Reina keek het meisje met de lange blonde cornrows en de donkerblauwe bandana om haar hoofd en de jongen met het gitzwarte piekhaar en een half dozijn piercings in zijn gezicht verontschuldigend aan. “Sorry…” “Jammer man,” zei Nero. “Je mist wat, hoor.” Ara knikte. “Nou, wel thuis, wij gaan lekker swingen en dan wat privacy zoeken.” Ze gaf haar vriendin een vette knipoog, plantte de inmiddels lege bierflessen op de bar en sleurde haar vriend mee de dansvloer op. De meeste andere mensen aan de bar gingen ook die richting uit.

Reina schudde grinnikend haar hoofd, klom van haar barkruk en verloor prompt bijna haar evenwicht. Een sterke hand greep haar arm en hield haar overeind. “Whoa, je hebt echt een beetje te veel op, hè?” Lucas keek haar onderzoekend aan. “Het gaat wel, dank je,” mompelde Reina. “Het is gewoon tijd om op te stappen.” “Maar het is pas elf uur!” pruilde de blonde jongen en grijnsde. Reina keek ongelukkig. “Ja, en dat betekent dat er zometeen meer drank in de mannen zit dan in de tap en je weet wat er dan gaat gebeuren.” Hij werd ernstig en haalde een hand door haar wijnrood geverfde, naar de uiteinden lichter wordende haar. “Hoor eens meis, je moet je niet zo op je kop laten zitten. Laat die kortzichtige intolerante lui maar blèren, maken ze alleen zichzelf belachelijk mee.” “Weet ik wel…” Reina zuchtte. “Ik heb gewoon geen zin in dat gezeik iedere keer, zeker niet als ik teveel op heb om stevig in mijn schoenen te staan.” Ze staarde naar de grond. “Weglopen is nou eenmaal makkelijker…”

Lucas knikte en gaf haar een knuffel. “D’r is helemaal niks mis met jou, als je dat maar onthoudt, hè? En als ze lastig komen doen, heb je mijn toestemming om die formidabele benen van je te gebruiken.” Met een glimlach sloeg Reina haar armen om zijn middel en liet haar hoofd even tegen zijn borst rusten. “Dank je.” Het was geen geheim dat ze bedreven was in kickboxen en prima haar mannetje kon staan als het moest. Alleen jammer dat woorden niet weggetrapt konden worden… Plotseling voelde ze een hand op haar bovenbeen. In een reflex sloeg ze hem weg. “Af, jij.” Ze grijnsde. Op zich vond ze het niet erg als Lucas haar aanraakte, hij wist heel goed dat hij niet te ver moest gaan en bovendien zou het toch nooit wat kunnen worden tussen hen. Toch wilde ze liever niet dat er iemand aan haar benen zat. Iedereen zei altijd dat ze zulke geweldig mooie benen had, maar zelf vond ze ze maar lomp en veel te gespierd. Ze was sowieso wat onzeker over haar lichaam en ongevraagde aanrakingen maakten dat alleen maar erger.

De muziek zette een langzaam nummer in. “Dansje voor je weggaat?” Lucas haalde Reina uit haar gedachten door haar overdreven elegant een hand onder haar neus te houden. “Je blijft het proberen, hè?” grijnsde ze. “Mafkees, dit is een slownummer, dat mocht je willen!” Ze duwde hem richting de dansvloer en liep weg. “Leef je lekker uit, ik zie je morgen!” “Moet ik je wegbrengen?” riep hij haar achterna. “Nah, ik pak de bus wel, dank je!”

De nachtlucht voelde aangenaam koel op Reina’s verhitte gezicht. De hakken van haar transparante laarzen tikten zachtjes op het trottoir. De laarzen waren eigenlijk bedoeld om te dragen als ze naar een echte club ging in plaats van naar een café, maar haar andere hakschoenen waren nodig aan vervanging toe en gympies onder haar outfit vond ze geen gezicht. Ze zuchtte en ademde de koele lucht diep in. De bus was uiteraard net weg en de volgende kwam pas over een uur, zo ’s avonds laat. Als ze eerlijk moest zijn had ze hem ook niet genomen als hij had klaargestaan. Het was eigenlijk volslagen belachelijk om voor vijf straten de bus te pakken en ze had vandaag gewoon zin om te gaan lopen. Lopen was gezond en bovendien ontnuchterend.

“Hey schatje, hoeveel kost het?” klonk ineens een stem. Reina keek op en vloekte. Ze staarde de sjofele man die bij de stem hoorde giftig aan en gaf hem de vinger. “Ga iemand anders lastig vallen, smeerlap,” beet ze hem toe, stak over en liep snel door, hopend dat hij haar niet op haar nek zou springen. Dat ze hotpants, een kort shirt en hoge zwarte kousen droeg (met daaroverheen een iets korter paar in vrolijke kleurtjes), betekende verdorie nog niet dat ze een hoer was. Tot haar opluchting kwam de man haar niet achterna. Ze probeerde de ruime selectie aan vrouwonvriendelijke scheldwoorden die hij achter haar aan slingerde te negeren en beet haar kiezen op elkaar. Scheldpartijen deden haar altijd denken aan de confrontaties met haar moeder, toen ze nog thuis woonde. Wie er ooit beweerd had dat schelden geen zeer deed, was niet goed snik.

Plotseling wilde Reina heel erg dat ze niet steeds door deze achterbuurt hoefde om naar huis te lopen. Achter haar was een reeks kroegen, een paar straten verder zaten een paar grote nachtclubs en ertussenin hingen regelmatig dronkaards, hoerenlopers en junks rond. Gelukkig was het nu rustig op straat, de politie had hier pas geleden een veegactie gehouden. Toch hield Reina angstvallig alle steegjes en portieken die ze passeerde goed in de gaten. Je wist nooit. Ze trok haar korte jasje strakker om zich heen en sloeg een hoek om.

“HOU JE POTEN VAN ME AF, VUILE KLOOTZAK!!! Aagh!!” Uit een zijstraatje een vijftiental meters voor Reina uit klonk geschreeuw. Ze bleef even staan, maar liep toen met luid kloppend hart verder. Aan haar linkerkant bevonden zich een paar clubs, blijkbaar hadden een paar bezoekers daarvan mot met elkaar in de straat ertegenover. Als ze nuchter was geweest, was Reina waarschijnlijk met een grote boog om de betreffende straat heen gelopen. Maar ze was niet nuchter. Ze gluurde met bonzend hart het straatje in. Daar, een meter of vijf van haar vandaan, naast een brandtrap, stond een jonge vrouw bijna tegen de muur. Tegenover haar stond een grote vent, gekleed in het tenue van een lokale motorbende, een klein stukje verderop stonden nog twee jongemannen toe te kijken. Een van hen keek voortdurend om zich heen, waarschijnlijk de uitkijk. De vrouw, gekleed in een zwartleren bustier en strakke, op de knieën gescheurde jeans, zag eruit als een woedende, in het nauw gedreven tijgerin, klaar om haar aanvallers te verscheuren zodra ze een vinger zouden uitsteken. In het licht van de straatlantaarns en de neonborden kon Reina vaag een tatoeage op haar gezicht onderscheiden, en een beurse plek aan de zijkant van haar hoofd, waaruit een beetje bloed stroomde.

“Zo, dus jij vindt jezelf te goed voor mij, hè? Jij vindt het wel OK om mij voor paal te zetten waar iedereen bij is??!” gromde de man. Hij kwam dichter op de vrouw staan en greep haar hard bij een arm. “Ik zou je eigenlijk gewoon eens een goeie beurt moeten geven, teef! Dan weet je weer hoe lekker het is om een man te hebben…” Reina rilde. De woorden kwamen haar akelig bekend voor. De man zelf niet, maar ze kende zijn type, beter dan haar lief was. Groot, macho, ongezond groot ego en denkend dat ze overal recht op hadden. De vrouw grauwde woest. “Ik ZEI: hou je vuile poten van me af of ik zweer je, je krijgt er spijt van!!” Ze probeerde zich los te rukken en haalde uit naar de man zijn gezicht. Haar voet schoot met een opvallend geoefende beweging richting zijn kruis, maar voordat ze doel trof sloeg de man haar hard op haar mond. Ze kreunde en viel op haar knieën. De mannen op de achtergrond juichten en moedigden hun maat aan, terwijl ze door hun positie zorgden dat de vrouw niet weg kon lopen. Reina kwam automatisch een paar passen dichterbij. Angst raasde door haar lichaam, maar haar bloed kookte.

Meme

2009-02-16T23:09:55Z

Just because I'm frustrated out of my skull with things at the moment and I need something to do.

1. How many dolls do you have?
11 full dolls, technically 3 floating heads (but one of them is forever on sale)

2. What are their names?
1 Resa
2. Seki
3. Momo
4. Miri
5.Cal
6. Rae
7. Reina
8. Aura
9. Ai
10. Aki
11. Hart
12. Belle
13. Sylvie

3. What are their molds?
1. Luts tanning El
2. Luts tanning Shiwoo
3. Volks Cyndy 2nd
4. Volks SD10 Nana on SD13 body
5. Luts tanning DES
6. Luts tanning DES
7. Unoss Aika
8. Volks MSD F22 one-off
9. Volks MSD F18
10. Volks MSD F20
11. Immortality of Soul Mezz head
12. Volks Rose head
13. Leeke Honey

4. How long have you been in the BJD hobby?
First learned of them around may 2006, when I started sculpting my own doll, bought my first one one and a half years ago

5. Do you RP? If so, who is/was your favorite person to RP with?
Yes. And I have no freaking idea at the moment, something feels really messed-up RP-wise

6. Who is/was your favorite character to RP with?
Belle, her character is clearest at the moment, but I also love playing innocent little Ai, and Hart is fun too. I love RPing them all.

7. How many dolls have you ever sold?
6, 5 Pocket Fairies, one Luts Cutie Delf Mary

8. Out of all of those, who do you miss the most?
None, though looking at pics sometimes makes me wish I hadn't sold my Minimays

9. What is your favorite thing in this hobby?
Searching for the perfect outfits, wigs and eyes, hunting for dolls on Yahoo, bringing characters to life

10. Who is the first BJD that ever entered your house/that you ever saw in real life?
Resa was my first, Marcia's dolls Nariko and Takahiro were the first dolls I ever saw IRL

11. Who is the first BJD you ever fell in love with?
Pocket Fairy Yoko. Too bad she turned out too small for me to bond with.

12. What is the most you've spent on a doll (the actual doll itself)?
860 dollars for Ai (auction with expensive outfit thrown in)

13. What is your favorite photo shoot/photo you ever took of any of your dolls?
I'm not sure, I'm generally not too happy with my own photography. I was proud of the shoot with Seki in the sun though, and the Golden Child shoot with Sylvie (guess I like photographing dolls in the sun)

14. What is your funniest memory with any of your dolls?
Funniest or most fun? Most fun was I think the Artis meet, funniest...Reina falling over and spontaneously kissing Momo on the lips?

15. What is your saddest memory with any of your dolls?
The whole mess on SA and its aftermath.

16. Have you ever had a dream about your doll? If so, what was it about?
Surprisingly little actually>.>

17. Which BJD out of yours would you never sell in a million years?
All of them! I did realise not too long ago that if I had to escape the house and I could only take one doll with me, it would still be Resa, no question, however much it would hurt to leave the others behind.

18. Name one thing that makes you irked in the BJD hobby.
Only one? The fact that the whole SA mess still has major effects on my feelings about myself, the Dutch BJD community, RPing and a lot more and no matter what I try, it keeps coming back. People still get hurt by things I say, even if I try to say them in the nicest way possible. I still get hurt or angry by things I shouldn't even be caring about. I'm even afraid to go to cons and fairs because I might run into them and I have no idea what would happen then (yes, I'm working on not caring anymore). And the fact that those that could help me solve this, by talking to me and in the ultimate case, apologizing for the way they've treated me (I've apologized time and time again for my side, I'm done with that, thanks) pretend I don't exist anymore.

19. Would you ever consider "leaving" the hobby?
Hobby, no. Forums maybe, if the abovementioned mess starts happening on other forums too.

20. Who is the newest character you've thought up?
Sade.

Belle's Story Hoofdstuk 4

2009-02-01T17:08:57Z

Beetje vertraging, maar goed. Nu Reina onderweg is naar huis kwamen zij en Sade even al mijn aandacht opeisen, dus Belle en haar verhaal werden een beetje naar de achtergrond gedrukt (maar dankzij een bepaalde RP kreeg ik weer volop inspiratie^^). Dus bij deze (een extra lange) hoofdstuk 4.

Izzy was zich er vaag van bewust dat ze in iemands armen lag. Sterke armen, veilig, beschermend. Haar honger was weg, ze voelde zich intens verzadigd en ontspannen. Plotseling gingen de armen weg en werd er iets om haar heen gewikkeld. Ze protesteerde zacht, maar geen geluid kwam over haar lippen. Ze wilde niet dat de armen haar loslieten, het was fijn om ze om haar heen te voelen. Gelukkig lag ze zo ook lekker. Warm, zacht, ze had goed gegeten. Gegeten…

Met een schreeuw schoot Izzy overeind. De herinnering aan haar maaltijd martelde haar geweten en maakte haar misselijk. Die jongen, zijn bloed, ze had zijn bloed gedronken! Was hij dood? Het bloed, zo veel bloed…ze kon het nog ruiken, nog proeven. Nee, dat was geen herinnering, ze rook het echt! Geschrokken staarde ze naar haar handen. Rood. Net als toen, in de slaapkamer…Een paar meter verderop zag ze de jongen liggen. Op handen en voeten kroop ze naar hem toe. O God, wat heb ik gedaan?? Langzaam rolde ze zijn levenloze lichaam om. Zijn hals en hemd waren besmeurd met bloed, hoewel de wond bijna geheeld was. “Nee…” In een flits was ze terug in de slaapkamer en was het Ned die daar lag. “N-nee…neeneenee…” In paniek trok ze hem op haar schoot, probeerde het bloeden te stelpen. “Niet weggaan Ned, niet doen…” Maar het was Ned niet die ze in haar armen hield, en deze keer had ze het wel zelf gedaan. Ze verborg haar gezicht in de warrige bos blond haar en gilde het uit.

“Pijnig jezelf niet zo. Dat heeft geen zin.” Izzy zweeg abrupt en keek op. Voor een van de maanverlichte ramen langs de lange kant van de galerij rechts van haar, een meter of acht van haar vandaan, tekende zich een silhouet af, zittend in de vensterbank, een been opgetrokken, het andere achteloos bungelend. Hij weer. Het was allemaal zijn schuld. Hij was verantwoordelijk voor dit alles. Ze haatte hem, omdat hij haar zo simpel had gemanipuleerd, zodat ze dingen had gedaan die ze niet wilde. En ze haatte zichzelf, omdat ze zich zo gemakkelijk had laten manipuleren en zich ook nog had laten aanraken. En omdat ze hem had toegestaan dat hij haar een leven liet nemen. In een KERK nog wel… “Was het nog niet genoeg dat ze denken dat ik een moordend monster ben??” gilde ze naar hem. “Wat dacht je: laat ik dan maar zorgen dat het klopt?!”

De man zette soepel af. Met één lichtvoetige sprong overbrugde hij de gapende leegte tussen hen en landde voor Izzy’s voeten. Izzy liet het lichaam van de jongen los en week achteruit. Het gezicht van de man was emotieloos toen hij haar aankeek, maar zijn ogen stonden zacht. “Hoe vaak moet ik je nog zeggen dat je geen moordenaar bent?” Langzaam deed hij een stap dichterbij. Izzy week nog een stap terug en voelde dat ze tegen de muur stond. “G-ga weg…” hakkelde ze. Ze ergerde zich eraan dat zijn stem haar alweer kalmeerde en dat het haar ineens opviel dat hij geen vest meer droeg, maar alleen een witte blouse. Hij ging onverstoorbaar verder. “Je bent geen moordenaar. De pijn die je voelt, hier…” hij tilde behoedzaam een hand op en legde zijn vingertoppen heel even op haar hart. “…is het bewijs…” Zijn hand gleed omhoog naar haar kin en tilde die zacht op, zodat ze hem moest aankijken. Izzy rilde. Hij was alweer zo dichtbij, en alweer liet ze het toe. Waarom gebeurde dit toch steeds? “Wat heb je met me gedaan?” vroeg ze schor. Hij glimlachte bijna onzichtbaar. “Zometeen. Eerst het belangrijkste. Hoe heet je?”

Pardon? Izzy was even overdonderd. Dit had ze niet verwacht. “Um…Izzy,” antwoordde ze met tegenzin. “Izzy Watkins.” De man liet haar los en ging nonchalant op de balustrade zitten. Even leek hij na te denken. “Izzy hè?” mompelde hij. “Van Isabelle denk ik…Nee, dat gaat niet lukken…” Hij nam haar schattend op en snoof. “Izzy. Veel te boers. Je verdient iets beters dan dat, iets mooiers…” Izzy kwam ondertussen aarzelend een stapje dichterbij. Ze voelde zich gevangen met haar rug tegen de muur. Plotseling keek hij haar recht aan. Zijn donkere ogen glinsterden. “Belle. Ik noem je Belle. Dat is Frans voor ‘mooi’ of ‘mooi meisje’. Het past bij je. Een nieuwe naam voor een nieuw leven.” Hij glimlachte, duidelijk zichtbaar deze keer. Izzy zond de man een vernietigende blik. Wat dacht die vent wel, hij kon niet zomaar haar naam veranderen! En hoezo ‘nieuw leven’?

Ineens maakte de man een buiging voor Izzy. “Aangenaam kennis te maken, milady Belle Watkins.” Izzy zweeg koppig en staarde hem vijandig aan. Ze wilde niks met hem te maken hebben. Het enige dat ze van hem wilde, was uitleg, daarna kon hij wat haar betreft ophoepelen. Ze zag de uitdrukking in zijn ogen veranderen van tevreden naar teleurgesteld. “Ik neem aan dat je me niet naar mijn naam gaat vragen?” Hij klonk ineens kwetsbaar. “Dat geeft niet. Ik begrijp heel goed dat je niks met me te maken wilt hebben.” Hij sloeg zijn ogen neer en staarde naast zich over de balustrade in de diepte. Haar afwijzing leek hem pijn te doen. Ondanks zichzelf voelde Izzy een klein beetje medelijden met hem. Nee, deze man had haar willens en wetens in deze ellende gestort, ze was hem geen greintje medeleven schuldig. Zijn blik was nog steeds naar de grond gericht toen hij verder ging. “Ik verdien het ook niet om met mijn naam aangesproken te worden, na wat ik jou en je echtgenoot heb aangedaan.” Izzy slikte iets weg. De man bracht haar danig in verwarring. “Ik had je iets gevraagd,” siste ze tussen opeengeklemde tanden door. “Wat heb je met me gedaan?”

De man tilde langzaam zijn hoofd op en fixeerde Izzy met zijn blik. “Mensen zijn weerzinwekkende, sadistische wezens. Maar door hun sadisme had ik de kans je te redden, voor je zou sterven voor iets wat je niet gedaan hebt.” Tot Izzy’s eigen verbazing siste ze tegen de man, als een boze kat. “Je wordt bedankt. Ik ben ook een mens, hoor.” Ze begon zenuwachtig te worden van die ogen, waarvan ze de kleur niet goed kon onderscheiden, maar die zich constant in de hare bleven boren. “Nu niet meer.” Hij zei het bijna achteloos. Voordat ze ook maar de kans had om verbijsterd te zijn, vervolgde hij: “Door dat sadistische kortevalsysteem van die galg, brak je nek niet toen je viel en had ik de kans je eraf te halen voor je gewurgd werd. Je balanceerde op het randje van de dood. Ik ben geen dokter. Ik denk trouwens niet dat een dokter je had kunnen helpen, die strop had je keel half verpletterd.” Izzy’s vingers gleden onwillekeurig naar haar hals. “Ik heb je teruggehaald op de enige manier die ik wist…” Zijn stem werd zachter, zijn ogen lieten de hare even los. “Maar daarvoor moest ik je wel maken tot wat ik ben…”

Plotseling veranderde het stoïcijnse gezicht van de man. De kleur trok weg uit zijn donkere ogen tot ze bijna wit waren. Een roofdierachtige grimas onthulde lange, scherpe slagtanden. Izzy sloeg geschrokken een hand voor haar mond, deinsde achteruit en botste voor de tweede keer tegen de muur. “J-je bent echt een monster…” Onmiddellijk flitsten de man zijn ogen terug naar donker. “Geen monster. Vampier. En dat ben jij nu ook.” Izzy schudde heftig haar hoofd, maar ze wist dat het waar was. Zij had ook zulke hoektanden, ze kon zoveel beter zien, horen en ruiken dan eerst, ze kon zelfs aanwezigheden voelen. Door het hoofdschudden vielen haar krullen half voor haar gezicht. Geschokt nam ze er een in haar hand. Haar haar was niet bruin meer, maar grijs, alsof alle kleur, alle leven eruit gezogen was. Met de lok nog in haar hand staarde ze de man tegenover haar angstig aan. “Was dat die…transformatie waar je het steeds over hebt?”

De man sprong van de balustrade en hurkte bij het lichaam van de blonde jongen neer. Zijn vingers gleden door het warrige haar. “Niets is nu nog zoals je het gewend was, Belle.” Hij keek haar droevig aan. “Ik heb je mijn bloed gegeven en daardoor heb je datgene gekregen dat mij maakt tot wat ik ben. Je zult wel merken dat je lichaam nu veel sneller en sterker is. Het vernieuwt zichzelf nu zo snel, dat wonden onmiddellijk genezen en ziektes geen vat meer op je hebben. Pijn, kou en warmte kun je wel voelen, maar zullen altijd draaglijk blijven. Je zult ook niet ouder worden.” Izzy keek hem ongelovig aan. “B-beweer je nou dat ik onsterfelijk ben?” “Nee.” Hij schudde zijn hoofd. “Maar zo lang je uit de buurt blijft van vuur, zonlicht en guillotines is er weinig dat echt gevaarlijk voor je is.” Terwijl hij praatte, legde hij het lichaam aan zijn voeten in een natuurlijke houding op zijn zij, alsof het sliep. Izzy staarde verdrietig naar de jongen. Ze voelde tranen prikken in haar ogen. Ze had nog steeds geen antwoord op haar meest prangende vraag. Ze haalde diep adem en keek de man aan. “Waarom… liet je me zijn bloed drinken?”

“Dat is de andere kant…” De man streelde opnieuw de jongen zijn haar. “Doordat je lichaam zo hard moet werken om zichzelf jong en heel te houden, heeft het extra energie nodig, meer dan het zelf kan opbrengen. Wij hebben het bloed van mensen nodig om onze lichamen in leven te houden, want zelf kunnen we dat niet…Herinner je je de honger? Je lichaam was al veranderd van binnen, maar het had mensenbloed nodig om het nieuwe systeem in werking te stellen, zogezegd. Andere soorten voedsel geven je geen verzadiging meer en smaken nergens meer naar. Je kunt er niks meer mee. Je bent nu volledig ingesteld op bloed...” “M-maar…” Een vreemde angst stak de kop op in Izzy’s binnenste. Ze begon te begrijpen wat hij bedoelde, maar ze wilde het niet weten. De man keek haar met ogen vol spijt aan. “Hij was niet de enige, meisje, hij was pas de eerste…” “N-nee…” Izzy begon te trillen toen de afschuwelijke waarheid tot haar doordrong. Zij moest anderen doden om zelf te kunnen leven… Tranen begonnen over haar wangen te rollen.

“Belle…” De man zijn stem klonk aarzelend, alsof hij haar iets ging vertellen dat hij eigenlijk niet mocht zeggen. “Deze jongen is drie maanden geleden onder een koets gekomen. Sindsdien was hij bewusteloos. Hij zou nooit meer wakker geworden zijn. Ze wisten niet meer wat ze met hem aanmoesten en hebben hem ergens langs een landweg achtergelaten, waarschijnlijk in de hoop dat de honger en de wolven er snel een eind aan zouden maken. Voor hem was de dood geen straf…” “Wat?” snikte Izzy. “Waarom heb je dat in vredesnaam niet eerder gezegd?!” “Omdat ik wil dat je leert overleven!” Zijn toon was ineens scherp, maar werd meteen weer zachter. “Ik weet hoe afschuwelijk dit is, ik moet het zelf ook. Maar je kunt niet aan iemand zien of hij het ‘recht’ heeft om te sterven, of het niet verdient om te leven. Er komt een moment, en zeer waarschijnlijk meerdere momenten, dat je geen keus hebt, dat je gewoon moet eten. En dan moet je het kunnen.”

“Nee!” Izzy gaf de man onverwacht een zet en sprong op de balustrade. “Ik wil zo niet leven! Ik heb hier niet om gevraagd! Je had het nooit mogen doen, je had me moeten laten sterven!! Je had Ned moeten laten leven…” Ze keek naar beneden in de diepte, naar de ingelegde stenen vloer. De man stond met een zucht op. “Spring maar als je wilt,” zei hij enigszins vermoeid. “Het zal niet echt prettig voelen, maar dood zul je er niet aan gaan.” Hij wierp een vlugge blik op de ramen. Dit moest niet al te lang gaan duren, het werd al lichter.

Izzy snufte en gromde geërgerd. Die man was ook nergens van onder de indruk, en het vooruitzicht in dit leven vast te zitten zonder er iets aan te kunnen doen was…frustrerend. Baldadig liep ze over de balustrade heen en weer. Het kon haar even niet schelen of ze zou vallen. Ze bleef staan, draaide rond op haar tenen en helde vervaarlijk achterover. Ze voelde dat ze haar balans verloor en liet zich gaan. Misschien loog hij, misschien was het zo afgelopen…

“Pas nou op!” Een tweetal armen sloot om haar middel en trok haar boven de afgrond vandaan en tegen een lang, sterk lichaam aan. Nog altijd met haar voeten op de balustrade staand en haar handen tegen zijn borst was ze net iets langer dan hij. Alweer was hij heel dichtbij, maar nu fixeerde zij hem met haar ogen. “Wat?” gromde ze, bijna tegen zijn lippen aan. “Je zegt zelf dat er toch niks kan gebeuren. En als het toch fout gaat ben ik daar ook weer vanaf.” Ze voelde hem verstrakken. Had die opmerking hem geraakt? Zijn ogen lieten de hare los, gleden langs haar lippen en kaak naar haar bleke hals en bleven op het zacht kloppende plekje daar rusten. Zijn mond volgde het pad van zijn blik op een tiental centimeters afstand van haar huid. Een zachte grauw ontsnapte aan zijn opgetrokken lippen. “Doe niet zo gevaarlijk. Vergeet niet wie je tegenover je hebt… Ik heb je gered, maar ik kan er ook zo een eind aan maken. Dat gezegd zijnde, ik wil gewoon niet dat je jezelf pijn doet…” Ze gromde zacht tussen haar ontblote tanden door en bracht langzaam haar mond naar zijn oor. “Laat me los.” Hij leek te schrikken, alsof hij ontwaakte uit een soort trance. “Oh, pardon…” Hij liet haar vlug los en liep een paar passen achteruit.

“Ben ik een gevangene?” Izzy sloeg, nog steeds op de balustrade staand, haar armen over elkaar en keek de man voorzichtig uitdagend aan. Ondanks de woede, de walging en de zelfhaat in haar hart voelde ze zich sterker dan ooit. Deze man had geen status, geen hogere rang dan zij. Zelfs het feit dat hij een man was dwong op het moment geen respect bij haar af. Voor hem hoefde ze zich niet onderdanig te gedragen en te zwijgen. Hij was haar gelijke, misschien zelfs minder dan dat. Hij had zojuist gewoon gedaan wat ze hem had gezegd. Dat was iets dat ze nog nooit eerder had ervaren en het gaf haar kracht om in deze nachtmerrie overeind te blijven.

De man beantwoordde Izzy’s blik zwijgend. De ogen in het uitdrukkingsloze gezicht stonden somber. “Het spijt me. Ik moet je hier houden tot ik er zeker van ben dat je niet zomaar wegloopt. Het is te gevaarlijk. Als ze je te pakken krijgen…” Hij wierp opnieuw een zenuwachtige blik op de ramen. De zojuist opgevlamde moed zonk Izzy in de schoenen. Haar armen zakten slap langs haar lichaam. Alweer gevangen…en met hem… “Toen ik je van de galg haalde…” ging de man verder. “Het kan niet anders dan dat ze me gezien hebben. Als ze erachter komen dat we hier zitten, lopen alle anderen ook gevaar, ook degenen die in de stad wonen. Mensen zijn nou eenmaal bang voor wat ze niet kennen. En datgene waar ze bang voor zijn, willen ze doden.” Hij zond haar een schuine blik. “Ze denken dat de duivel jou is komen halen. Als ze je zien, breekt de hel los, neem de woordspeling niet kwalijk, en dat kan ik niet toestaan.”

“Dus ik moet nog een keer boeten voor jouw stommiteiten?” Machteloze woede borrelde op in Izzy’s binnenste. Het was zijn schuld dat ze hier was, dat ze een vampier was en nu van andere mensen moest leven, en nu hield hij haar nog vast ook? ‘Nee! Je kunt me niet zomaar vasthouden. Ik wil hier weg!” Zonder waarschuwing stapte ze achteruit, de leegte in. Deze keer greep hij mis. Ze landde met een ziekmakende klap op de koude tegels. Hij had gelijk, ze zag sterren en het voelde alsof ze geraakt werd door een stormram, maar ze had niets gebroken en na een paar seconden begon de pijn weg te trekken.

Zich geen tijd gunnend voor verbazing, krabbelde Izzy enigszins duizelig overeind. Ergens boven zich hoorde ze de man vloeken, daarna het ruisen van stof. Ze keek om en zag hem soepel neerkomen op zijn voeten en vrijwel onmiddellijk in de schaduw onder de galerij duiken. Het werd lichter in de kerk, de lucht werd roze en de eerste zonnestraaltjes deden hun best om achter de horizon vandaan te klimmen. Izzy rende tussen de stoffige kerkbanken door naar de grote, zware voordeur en probeerde wanhopig de zware grendel los te krijgen. Ze was nog suffig van de klap en kreeg het ding tot haar frustratie zelfs met haar nieuwe kracht niet los. Bovendien waren de deuren ook nog met een sleutel op slot gedraaid. Ze hijgde, ze kreeg het er warm van. Benauwd warm, zelfs. Haar nek begon irritant te prikken. Ze draaide zich om en keek recht in het licht van de opkomende zon, dat door de enorme, gebrandschilderde ramen van het op het oosten gerichte koor naar binnen viel. Het scheen langs het hoofd van de levensgrote houten crucifix naast het altaar precies in haar ogen en verblindde haar een paar tellen.

Nog voor Izzy zich ervan bewust werd dat ook de rest van haar huid begon te prikken, hoorde ze de man schreeuwen. “Idioot! De zon komt op!” Plotseling werd ze vastgegrepen en een van de zijbeuken ingetrokken, waar de zon niet kon komen. ”Nee, laat me los! Ik wil weg!” Ze probeerde verwoed los te komen uit zijn greep, maar hij was veel sterker en trok haar nog een stukje verder mee. Door haar gestribbel, gecombineerd met de vaart die ze nog steeds had, struikelde Izzy. Ze viel achterover en trok de man mee, waardoor hij bovenop haar belandde. Door het gevoel van zijn gewicht op haar werd Izzy overspoeld door de herinnering aan haar huwelijksnacht. Blinde paniek greep haar naar de keel. Ze begon te gillen, te vechten en de man bovenop haar te slaan. Hij moest weg!

Enigszins overdonderd door Izzy’s paniekreactie lukte het de man niet onmiddellijk het meisje onder bedwang te krijgen. Hij incasseerde een paar rake meppen tegen zijn borst en gezicht voor hij haar polsen te pakken kreeg en haar handen boven haar hoofd tegen de grond kon drukken. Ze bleef abrupt stilliggen en staarde hem met wijdopen ogen en haar mond half open aan. Haar borst ging zwoegend op en neer onder haar gejaagde ademhaling. “Rustig meisje, rustig…” suste hij. Ze leek iets te kalmeren, maar haar koraalrode ogen leken hem niet echt te zien. De man liet een zucht ontsnappen en keek haar aan, zijn gezicht vlakbij het hare. “Doe dat NOOIT meer…” zei hij zacht. “De zon is dodelijk voor ons, begrepen? Wat je ook doet, blijf in het donker…”

Izzy staarde de man glazig aan. Ze hoorde hem maar half. Ze wist alleen maar dat hij bovenop haar zat en haar vasthad, net zoals Ned toen. “Is dit waar het om gaat…?” fluisterde ze hees. “Nou? Is het dat?!” Ze begon te schreeuwen. “Is dit allemaal omdat je met me wilt doen wat Ned ook deed??! Nou?? Doe het dan!!” De man ging als door een wesp gestoken rechtop zitten en staarde haar ontdaan aan. Hij leek plotseling nog bleker te worden dan hij al was. “Wat? Nee!” Hij liet haar zo snel hij kon los en maakte dat hij bij haar vandaan kwam. Met zijn rug tegen een grote steunpilaar bleef hij hijgend staan. Izzy krabbelde snikkend overeind en kroop tegen de muur aan, te zeer met zichzelf bezig om de geschokte uitdrukking op het normaal zo stoïcijnse gezicht van de man op te merken. Een van haar mouwen was gescheurd bij de schouder, zag ze. Ook dat nog.

De man zag dat Izzy na een tijdje merkte dat hij haar nog steeds in de gaten hield. “G-ga weg. B-blijf uit mijn buurt…” Haar stem trilde. De man knikte zwijgend, terwijl hij zichzelf inwendig uitschold voor alles wat slecht, stom en lelijk was. Dit had nooit mogen gebeuren. Zo zou hij nooit haar vertrouwen winnen. “Ik zal je met rust laten,” zei hij. “Maar ik ga niet weg. Ik heb jouw bloed genomen en je het mijne gegeven. Die band tussen ons zal altijd er altijd zijn…” Hij draaide zich half om. “In de crypte is het veilig, daar komt geen zon. Ik zorg voor de jongen.” Hij wilde weglopen, maar bedacht zich. Hij bleef staan en staarde naar de grond. “Belle…het spijt me…” Ik wil je geen pijn doen. Hij wachtte haar antwoord niet af en verdween in de schaduwen.

Extra extra! Belle's Story Hoofdstuk 3!

2009-01-18T19:46:13Z

Zo, ik heb vandaag bijna een heel hoofdstuk geschreven (bijna 2 volle pagina's O.o), dus vind ik dat ik genoeg ruimte heb om H3 alvast te posten^^.

“Jij was het! Je hebt hem vermoord! Moordenaar!” Een ongekende, allesverterende woede vlamde op in Izzy’s binnenste, een emotie waarvan ze nooit zelfs maar zou hebben durven vermoeden dat ze het in zich had. Deze man had Ned vermoord, hij had ervoor gezorgd dat haar familie haar haatte, dat haar moeder haar aanblik niet meer kon verdragen. Door hem had ze moeten sterven aan de strop, als een vuile misdadiger, als een hond. Hij zat nog op een knie en leek te wachten op een reactie. Die kon hij krijgen. Met een dierlijke grauw stortte Izzy zich op hem, gillend, schreeuwend, huilend, hem slaand en stompend waar ze kon. “Het is jouw schuld! Moordenaar! Allemaal JOUW SCHULD!” Ze voelde dat hij zich door de regen van slagen naar de grond liet dwingen. Haar woede bekoelde niet. “Jij hebt het gedaan! Dankzij jou denken ze dat ik een monster ben!” Ze zat nu bovenop hem en drukte met één hand zijn schouders tegen de koude, harde vloer terwijl ze met haar andere hand tegen zijn borst bleef slaan. “ Lafaard! JIJ bent het monster! Jij hebt hem vermoord!! Ik haat je!!” Met een grauw zette ze haar nagels in zijn borst, trok haar lippen op en viel aan op zijn keel.

Wat doe ik?? Net voor Izzy’s tanden de man zijn bleke huid zouden raken, deed iets haar abrupt tot zichzelf komen. Ze sloeg geschrokken haar hand voor haar mond en schoof zo ver mogelijk achteruit. Hij kwam ogenschijnlijk volkomen kalm overeind, alsof er daarnet niets gebeurd was. Wat was hier gaande? Izzy staarde de nu op de grond zittende man verwilderd aan. Hij keek onbewogen terug en leek haar rustig de tijd te geven om te kalmeren. Er klopte iets helemaal niet. Hij had niet op haar aanvallen gereageerd, had zelfs geen enkele moeite gedaan haar slagen af te weren… En waarom had ze zoëven de overweldigende behoefte gevoeld hem zijn strot af te bijten, om dat zachte, warme, pulserende vlees tegen haar lippen te voelen? Tot haar afschuw voelde ze het nog steeds, een vreemde, bijna onnatuurlijke drang om ergens haar tanden in te zetten, om te eten. Honger. Ze beet nerveus op haar lip. Haar adem stokte en haar ogen werden groot toen ze voelde dat haar hoektanden plotseling in de weg zaten. Lange, scherpe hoektanden. “W-wat heb je in Godsnaam met me gedaan…?” fluisterde ze hees. “Waarom reageer je niet?”

“Omdat je gelijk hebt. Omdat ik het verdien.” Zijn stem was zacht, schuldbewust. “W-wat?” Izzy drukte zich tegen de balustrade achter haar. Ze was ineens doodmoe en volkomen in de war. “Wees niet bang. Als ik je vijandig gezind was, had ik je niet van die galg gehaald…” Het geluid van zijn stem had een merkwaardig, sussend effect. “Ik begrijp hoe verwarrend dit moet zijn, maar het was de enige manier.” Terwijl hij praatte, schoof hij langzaam naar haar toe, tot hij op zijn knieën naast haar zat. Instinctief schoof Izzy een stukje bij hem vandaan.

“Het spijt me.” De man staarde even naar de grond. “Het is nooit mijn bedoeling geweest hem te doden en al helemaal niet om jou ervoor te laten opdraaien…Ik kon hem jou dat niet laten aandoen…” Izzy’s hoofd tolde, ze volgde het nauwelijks meer. De vreemde honger werd langzaamaan steeds intenser, ze kreeg moeite zich op iets anders te concentreren. Haar ogen werden onweerstaanbaar naar de hals van de man tegenover haar getrokken. Ze kon de ader onder de witte huid zien kloppen, ze kon het bloed horen pulseren, zelfs voelen. Zijn hartslag resoneerde in haar borst, leek samen te vallen met de hare. Ze vergat dat hij de moordenaar van haar echtgenoot was, ze wilde hem alleen maar aanraken, ruiken, proeven, zijn bloed in haar lichaam voelen stromen….

Plotseling keek hij haar recht in de ogen. “Hou je in. Als je van mij drinkt, sterven we beiden.” De woorden braken Izzy’s trance en brachten onmiddellijk haar woede terug. “Je hebt het toch gedaan…Je hebt het wel gedaan! Je hebt hem vermoord! Moordenaar!” Ze kwam omhoog op haar knieën en haalde uit om hem te slaan, maar hij hield haar moeiteloos tegen. Een plotselinge duizeling deed haar wankelen en recht in zijn opgeheven armen vallen. “Rustig,” suste hij. “Je bent nog zwak. Straks zal ik je alles uitleggen en daarna mag je me slaan zoveel je wilt. Nu moet je eerst eten.”

“Eten…ja..honger...wat..moet ik eten…?” Izzy was te moe en te zeer in beslag genomen door de inmiddels bijna koortsachtige drang in haar binnenste om zich af te vragen hoe de man precies wist wat haar mankeerde. “Blijf zitten, niet vallen.” Hij liet haar voorzichtig met haar rug tegen een pijler van de balustrade achter haar leunen en verdween in de schaduwen. Nu zijn aanwezigheid zich verwijderde, werd Izzy zich bewust van een tweede aanwezigheid in de ruimte, veel zwakker dan de eerste. Er was iets fundamenteel anders aan dit gevoel ten opzichte van de sensatie die de aanwezigheid van de man had veroorzaakt, maar ze kon niet uitleggen wat. Ze liet met een zucht haar hoofd tegen de pijler achter haar rusten en richtte, in een poging de honger en de neiging om achter de man aan te gaan en zich toch aan hem te laven, te negeren, haar aandacht op haar omgeving. Vaag besefte ze dat ze zich inderdaad in een kerk bevond, op de galerij, aan het gebrek aan ramen te zien in een hoek boven het koor. Aan weerszijden van het koor bevonden zich kleine spitsboogvensters langs de galerij, waardoorheen een klein beetje nachtlicht viel.

Met een nauwelijks hoorbare plof stond de lange man ineens weer voor Izzy’s neus. Ze schrok ervan, ze had hem niet eens horen aankomen, laat staan gevoeld. “Hier,” zei hij, terwijl hij iets groots en donkers van zijn schouder op de vloer liet glijden. “Eet. Je moet.” Izzy staarde geschokt naar wat er voor haar lag, of beter gezegd wie. Een jongeman, een jongen eigenlijk nog, nauwelijks ouder dan zij, vuil, met oude, simpele kleding en warrig, licht haar. Hij leek te slapen. Onmiddellijk voelde ze de aantrekkingskracht, de behoefte, de bijna onbedwingbare neiging haar tanden in zijn hals te zetten en te drinken tot ze niet meer kon. Ze walgde van zichzelf. Die jongen was een levend wezen, een mens! Nee, het kon niet. Het mocht niet! “D-dat kan ik niet,” stotterde ze zwakjes. “Hij zal sterven…”

“Dat weet ik.” De man hurkte naast haar neer en keek haar in de ogen. Zijn gezicht was onbewogen als een masker, zijn stem zacht maar dwingend. “Je moet. Als je het niet doet, kan de transformatie niet voltooid worden en dan sterf jij. En ik heb je niet van die strop gehaald om je nu alsnog te zien sterven.” Ze schrok van de plotselinge harde ondertoon in zijn woorden. “M-maar…” ze begon te snikken. “Ik kan het niet! Ik WIL het niet! Ik ben geen moordenaar!” Ze schreeuwde het bijna uit van machteloosheid en afschuw. Haar hele wezen verzette zich, maar ze besefte met angst in haar hart dat ze de honger niet lang meer zou kunnen weerstaan. “Je kunt het wel…” Daar was die vreemde, geruststellende klank in zijn stem weer. “Je bent geen moordenaar, hij helpt jou te overleven. Hij slaapt, hij zal niets voelen. Ik zal je helpen, hier…”

Tot Izzy’s ontzetting tilde de man het slappe lichaam van de jongen op en zette hem dwars op haar schoot. Het blonde hoofd rolde slap tegen haar schouder. Izzy hijgde toen de jongen zijn keel zich ineens vlakbij haar mond bevond. Ze klemde haar kiezen op elkaar en draaide haar hoofd weg. Nee, het mag niet, het mag niet!! Ze voelde zijn warme lichaam tegen het hare, het kloppen van zijn hart, het zachte pulseren van het bloed onder zijn huid. Zijn geur drong in haar neus, vele geuren, geuren van de straat die allemaal een eigen verhaal leken te vertellen. Verlangen overspoelde haar. Ze wilde zo graag, de behoefte werd bijna ondraaglijk. Langzaam draaide ze haar hoofd terug en liet haar ogen over de jongen zijn slapende gezicht dwalen. Lange wimpers, volle lippen, de gladde, ietwat donzige lijn van zijn kaak, dat warme, zachte plekje in zijn hals, waar de ader zat…

“Goed zo,” klonk de zachte stem van de man vlakbij haar oor. Ze voelde hoe hij voorzichtig een arm om haar heen legde. Zijn lange, slanke vingers gleden in haar haar, terwijl zijn andere hand zacht het hoofd van de blonde jongen opzij rolde. “Zo moet het. Je kunt het..” Hij was zo dichtbij, zijn adem streelde haar wang. Ze voelde heel even zijn lippen langs haar oor toen hij sprak, zijn hand die zacht haar haar streelde en langzaam haar hoofd richting de jongen zijn hals bracht. “Wees niet bang…Laat het komen, laat het gewoon gebeuren…”

Trillend nam ze de jongen in haar armen. Ze voelde zijn levenskracht pulseren onder haar vingertoppen, ze rook zijn bloed, liet zich bedwelmen door de metalig-zoete geur. Al snel was ze zich alleen nog bewust van hem, van zijn lichaam en zijn hartslag, die het tempo aannam van de hare en haar oren vulde tot ze niets anders meer hoorde, terwijl haar lichaam zich voorbereidde op het ontvangen van zijn geschenk. Ze sloot haar ogen. “Doe het.” Langzaam trok ze haar lippen op en opende haar mond. Nog een centimeter, nog een halve. Dit is fout…Haar tanden braken zijn huid.

De man keek zwijgend toe terwijl het meisje dronk. Alsof hij erop had gewacht, was op het moment dat ze had gebeten, de maan door de wolken gebroken. De kerk was nu gevuld met zilveren licht. Een nauwelijks zichtbare glimlach speelde om de man zijn lippen. Hij had dit zelf nooit ervaren, maar hij had genoeg van anderen gehoord om te weten wat er nu met haar gebeurde. In stilte genoot hij ervan haar te zien drinken, gretig, hongerig, bijna wanhopig, haar ogen gesloten, haar armen strak om de jongen heen geklemd. Zo’n eerste keer was onvergelijkbaar. Zijn vingers streelden haar zachte krullen, terwijl hij zijn ogen aandachtig op haar bleke, ingespannen gezichtje gericht hield. Hij zag de verandering over haar komen, de ontspanning, de volkomen, bijna extatische bevrediging toen haar lichaam eindelijk kreeg waar het zo om had geschreeuwd. Het lichaam van de blonde jongen schokte, terwijl ze haar tanden nog dieper in hem groef op zoek naar meer. De man glimlachte toen een zachte kreun haar ontsnapte. Ze was er bijna. De ontspanning vloeide nu als honing door haar hele lichaam. Hij voelde haar zwaarder worden. Nog heel even en ze had genoeg.

De man hoorde het meisje kreunen en een diepe zucht slaken. Hij merkte dat haar greep op de jongen verslapte en voelde hoe ze hijgend tegen hem aanzakte. Hij duwde achteloos met een voet het lichaam aan de kant en nam het meisje teder in zijn armen. Ze was zo klein en fragiel…Haar ademhaling was zwaar en diep, ze was even helemaal van de wereld. Zacht veegde hij de tranen van haar bleke wangen. Hij negeerde de geur van het bloed aan haar lippen, kin en handen. Hij had vandaag genoeg gegeten. Hij liet zijn wang tegen haar haar rusten en hield haar stevig vast. “Meisje toch, je maakt me jaloers,” zei hij zacht. Een grijns gleed over zijn gezicht, lange witte hoektanden blikkerden in het maanlicht. Toen werd zijn gezicht ernstig. Hij sloot zijn ogen en luisterde even naar haar kalme ademhaling. “Ik hoop,” fluisterde hij droevig in haar haar, “dat je me ooit zult kunnen aankijken zonder me te haten…” Zijn hand zocht de hare, zijn vingers streelden even haar handpalm, die vochtig was van het bloed. Zijn ogen gingen open. Hij bracht haar vingers naar zijn mond, maar vlak voordat hij haar zou proeven, aarzelde hij en stopte. In plaats van het bloed van haar vingertoppen te likken, drukte hij zijn lippen op de rug van haar hand. “Welkom in mijn wereld, mijn lief.”

Hij legde het slapende meisje voorzichtig neer en pakte het bundeltje van de grond, dat onder haar hoofd had gelegen toen ze hier wakker geworden was. Zijn jas, een lange, zware, wollen overjas. Behoedzaam wikkelde hij het meisje in de jas en legde zijn opgevouwen vest onder haar hoofd. “Rust maar, meisje. Alles zal je snel duidelijk worden.” Met die woorden verdween hij in de schaduwen. Ze zou zo weer wakker worden en het leek hem beter dat hij daar niet bij was.

Belle's Story hoofdstuk 2

2009-01-17T16:53:29Z

En hoofdstuk 2. Typisch dat LJ vanzelf witregels tussen de alinea's gooit, maar zo wordt het wel goed leesbaar^^.

Met een luide klap sloeg de zware, houten deur met het smeedijzeren traliewerk dicht. Het geluid van roestige grendels die op hun plaats werden geschoven, vulde de cel, daarna stilte. Ver weg het geluid van ratelende karrenwielen en bedrijvigheid op straat. Izzy zocht trillend steun aan de ruwe muur en liet zich langzaam op de kale houten bank voor haar zakken. Het vonnis dreunde nog na in haar oren.

Isabella Watkins, u zult worden teruggebracht naar de gevangenis waar u in hechtenis hebt gezeten en van daaraf naar een plaats van executie waar u zult worden opgehangen aan de nek tot de dood erop volgt. Uw lichaam zal worden begraven binnen de grenzen van het gevangenisterrein. Moge God uw ziel genadig zijn.

Het had dagen geduurd voor ze zich weer kon herinneren wat er was gebeurd in de slaapkamer. Pas nadat de familie de politie had gehaald en ze was meegenomen en gevangen was gezet, in de eenzame stilte van een politiecel, waren de beelden weer teruggekomen. En niet meer weggegaan. Beelden van bloed, ravage, zijn brekende ogen die in de hare keken. De haat en de woede, het tomeloze verdriet en de afschuw op de gezichten van haar familie. Haar moeder die, door haar met een ruk de rug toe te keren, te kennen gaf dat zij haar dochter niet meer was. Hij was dood. Zijn bloed kleefde aan haar, letterlijk. En in hun ogen was zij zijn moordenares.

Hoe had ze kunnen uitleggen dat iemand door het raam naar binnen was gekomen en Ned had aangevallen? Dat zijn gewicht en de pijn plotseling weg waren geweest, ze hem had horen schreeuwen en dingen had horen breken en dat ze, toen ze eindelijk haar ogen had durven opendoen, een in zwart gehulde figuur, een man, een… wezen had gezien dat bovenop hem zat, dat hem de keel afbeet en onmenselijk vlug weer door het raam verdween? Dat ze, toen ze zich weer enigszins kon bewegen, naar Ned toe was gekropen en hem had vastgehouden, had geprobeerd met haar handen het bloeden te stoppen terwijl ze voelde hoe hij vocht voor zijn laatste ademteug-en verloor?

Ze had het geprobeerd in de rechtszaal, eerlijk vertellen wat ze had gezien, net zoals haar advocaat haar had opgedragen. De aanklager had haar er onmiddellijk van beschuldigd krankzinnigheid voor te wenden om onder haar afschuwelijke daad uit te komen. Nee, ze had gewacht tot hij kwetsbaar was en hem zonder pardon vermoord. Waarom? Ja, waarom zou zo’n labiel, onbetrouwbaar wezen als een vrouw haar man vermoorden? Om onder haar huwelijk uit te komen, om de riante weduwenuitkering op te strijken, misschien was ze wel een van die verderfelijke creaturen die liever in het geniep het bed deelden met vrouwen dan met hun liefhebbende echtgenoot, motieven genoeg. De hele rechtbank was het erover eens geweest: om iemand zo af te kunnen slachten, moest je niet alleen krankzinnig zijn, maar bezeten, een werktuig van het Kwaad. Een monster. En monsters verdienden niets minder dan de dood. Op de dag volgend na de tweede zondag na het uitspreken van het vonnis, zou de executie plaatsvinden. Ironisch genoeg waren ze wel zo vriendelijk geweest om haar in een aparte dodencel te zetten, opdat de mannelijke terdoodveroordeelden “niet op onzedelijke gedachten zouden worden gebracht in de tijd die hen restte om God om vergeving te vragen”.

Izzy trok haar knieën op en rolde zich op tot een balletje op de harde houten planken. Schuldgevoel overmande haar. Misschien hadden ze nog gelijk ook, misschien was ze wel krankzinnig en had ze echt zelf haar man vermoord. Misschien bestond die familievloek waar haar moeder het altijd over had, wel echt. Het scheen dat haar overovergrootmoeder als heks op de brandstapel was geëindigd en dat er in de vrouwelijke lijn van haar familie veel hysterie, geestesziekte en ongeluk voorkwam. Generaties lang al waren opvallend veel meisjes gestorven voor ze de tienerleeftijd bereikt hadden. Degenen die overleefd hadden, hadden veelal hun ongeluk gevonden in misbruik, armoede en slechte huwelijken. De zus van Izzy’s grootmoeder was door haar man vermoord, een van haar tantes zou ergens in een gesticht zitten, haar moeder had zes kinderen gebaard en verloren voor ze Izzy kreeg. En nu dit. Misschien verdiende ze het wel te sterven. Izzy verborg haar gezicht in haar handen en huilde.

De celdeur werd van het slot gehaald en Izzy kreeg haar beste jurk in haar handen geduwd met de mededeling dat ze zich voor moest bereiden. Haar laatste maaltijd stond onaangeroerd op de grond. Ze had al twee dagen niet meer kunnen eten, ze hield het eenvoudigweg niet binnen. Een half uur later ging de deur opnieuw open. De kapelaan kwam binnen, gevolgd door een paar ambtenaren die de executie zouden begeleiden. Hij bad met haar en probeerde haar gerust te stellen en een laatste, verlossende schuldbekentenis af te laten leggen. Om haar ziel te reinigen, zodat God haar alsnog in de hemel zou verwelkomen. Maar hoe kon ze vergiffenis vragen voor iets wat ze niet had gedaan?

Izzy probeerde de kalme woorden van de kapelaan te volgen, maar de doodsangst vulde haar hoofd en liet geen ruimte voor iets anders. “Het is tijd,” was alles dat was doorgedrongen. Ze liet als in trance haar polsen bij elkaar en aan haar middel binden met leren boeien en zich naar de executieplaats brengen. Het was acht uur in de ochtend, nog donker en snijdend koud. Toch had zich een menigte bij de galg verzameld. Izzy hoorde geschreeuw en gejoel. Stukken fruit en andere, hardere objecten vlogen richting het schavot toen ze naar het valluik gesleept werd. Gesleept, want haar benen weigerden botweg dienst zogauw ze de strop in het oog kreeg. Een appel raakte haar in haar maag, een stuk hout scheerde rakelings langs haar hoofd, maar ze voelde het nauwelijks. Het enige waar ze zich bewust van was, was dat stuk ruw henneptouw voor haar, en haar piepende ademhaling, haar longen die verkrampt waren van angst.

“Heks! Monster! Sterf!” Een bekende stem overstemde het sonore geluid van de rechter van executie die de aanklacht voorlas en bereikte Izzy’s oren. Vooraan in de menigte zag ze haar moeder. Haar vader was er niet. De vrouw had niet de moeite genomen zich in zwart te kleden. Izzy voelde tranen op haar wangen. “Ontaard kind!” Mevrouw Watkins haalde uit en smeet een klodder mest recht in haar dochters gezicht. “Sterf en neem die vloek mee in je graf!!” Izzy hoestte, spuugde wat mest uit en kromp in elkaar. “Moeder…het spijt me zo…” fluisterde ze. De tranen stroomden nu vrijelijk langs haar gezicht en trokken lichte strepen in de smurrie op haar wangen.

Izzy verloor bijna haar evenwicht toen de beul haar enkels bij elkaar bond. De boeien zouden ervoor zorgen dat haar rokken niet zouden opwaaien wanneer ze viel. Toen ging de witte kap over haar hoofd. “God zij genadig voor je, mijn kind,” hoorde ze de kapelaan naast zich zeggen. Paniek schoot door haar heen toen zijn voetstappen zich verwijderden. Ze wilde niet dat hij haar alleen liet. Ze wilde niet dood! Ze wilde slaan, schreeuwen, vechten, vluchten, leven! Maar de boeien hielden haar meedogenloos in hun ijzeren greep en maakten ontsnappen onmogelijk. Haar ademhaling ging snel en schurend, haar longen brandden, haar hart leek uit haar borst te willen springen. Ik wil niet…Ze voelde hoe de strop om haar nek gelegd werd. Vergeef me. Toen viel de grond onder haar voeten vandaan. Felle kleuren, kort en hevig, dansten voor haar ogen. Toen niets meer.

Duisternis overspoelde haar. Diepe, zwarte stilte, geen gevoel meer, niks. Plotseling toch een vage sensatie, die sterker werd, uitgroeide tot pijn, verlammende pijn in haar nek. Ze hoorde geluiden. Een stem, ver weg. Een onbekende stem. Iemand was dichtbij haar. Ze wilde zien, maar haar oogleden waren te zwaar. Woorden druppelden langzaam haar bewustzijn binnen. “Niet bewegen… gewond… transformatie gaat moeilijk…” De pijn werd minder, het zwart slokte haar weer op. Was dit dood?

Izzy inhaleerde heftig en opende haar ogen. Het was donker en koud. Haar lichaam voelde zwaar en krachteloos, maar zonder pijn. Even bleef ze stil liggen en staarde omhoog in het duister, proberend te begrijpen wat ze een paar meter boven zich zag. Planken. Een zoldering. Gewelf, zoals in een kerk. Oud. Noesten, barsten en gaten in de planken. Een spin in een van die gaten, bezig een prooi in te spinnen. Een vlieg. Ze kon zijn vleugeltjes zien trillen.

Langzaam begon Izzy te beseffen dat er iets niet klopte. Kon je zo scherp in het donker zien als je dood was? Ze was toch dood? Ik adem nog. Ze werd zich bewust van een hard stenen oppervlak onder haar rug. Iets zachts onder haar hoofd. Haar hartslag. Als ik een hartslag heb, ben ik niet dood…Ze ging abrupt rechtop zitten. Er was nog iemand, ze wist het zeker. Tot haar verbazing en schrik kon ze de aanwezigheid voelen, een vreemde, sterke tinteling langs de rand van haar bewustzijn, die gepaard ging met het resoneren van een hartslag in haar lichaam, boven haar eigen, nu wild slaande hart uit. Daar, in die inktzwarte hoek schuin links van haar…

Een paar ogen lichtten rood op in de duisternis. “Ah, je bent erdoor. Gelukkig.” Izzy schuifelde als een pijl uit de boog achteruit, tegen een stenen pijler, die deel uit bleek te maken van een balustrade die gevormd werd door gotische spitsbogen. Achter de balustrade gaapte een afgrond van minstens vijf meter. “N-nee, d-d-dat kan niet!” Angstig klemde ze zich vast aan het koude steen, terwijl tegenover haar de imposante figuur van een lange, slanke man oprees en zich losmaakte uit de schaduwen. Lang zwart haar, zijn gladde huid zo wit dat hij leek op te lichten in het donker, voornaam gekleed. Als versteend staarde ze naar hem. Die ogen, die blik, alleen het gevoel al herkende ze uit duizenden. “J-jij…je was…in de tuin…. Jij hebt Ned vermoord!!”

Belle's Story H1

2009-01-12T15:32:05Z

Hierbij dan hoofdstuk 1 van Belle's verhaal. Waarschuwing: noodzakelijk (seksueel) geweld (niet expliciet).

Engeland, december 1837. Een vrijdagnamiddag. Het waterige zonnetje begon zich al terug te trekken achter de horizon om plaats te maken voor de duisternis van de vroege winternacht. Gelach en muziek klonken op uit de feestzaal van Gainsborough Manor, een statig herenhuis een paar kilometer buiten Londen. Warm, geel licht viel door de hoge ramen naar buiten en verlichtte enkele rijtuigen op de oprijlaan, die geduldig wachtten op de bruiloftsgasten die zich binnen in de warmte vermaakten. Dit was een bijzonder feest voor de familie Gainsborough, want vandaag trouwde, eindelijk, de jongste zoon.

December was een goede maand om te trouwen, zo was Izzy Watkins verteld. Juni of september hadden ook gekund, maar dat had de familie te lang geduurd. Izzy probeerde zo onopvallend mogelijk haar voeten wat te bewegen onder haar witte jurk, terwijl ze nadacht over wat haar nog meer verteld was. Haar benen begonnen pijn te doen van het lange staan op haar plaats naast de ingang. In haar hoofd herhaalde ze voor de zoveelste keer de gedragsregels voor meisjes van hogere stand. Het was warm in de met witte bloemen en slingers versierde en van parfum-, voedsel- en andere geuren vergeven zaal. Een paar laat arriverende gasten namen een vlaag koude lucht mee naar binnen. Izzy maakte er gretig gebruik van en ademde de koelte diep in, voor zover haar strak vastgesnoerde corset dat toeliet. De gasten liepen haar voorbij en feliciteerden haar kersverse echtgenoot, die naast haar stond. Zo hoorde het, de bruid hoefde niet gefeliciteerd te worden en kreeg geen cadeaus, haar cadeau was het feit dat de man naast haar haar tot zijn vrouw gekozen had.

Izzy wierp een zijdelingse blik op Ned, haar echtgenoot, maar schoot onmiddellijk weer in de houding toen ze de priemende blik van haar schoonmoeder voelde. Zenuwachtig zocht ze iets te doen voor haar handen. Tot gisteren was ze een dienstmeisje, nu was ze de vrouw van een rijk man en zodra de huwelijksreis achter de rug was zou zij de leiding hebben over dit huishouden. Ze diende zich nu te gedragen als een dame en dat betekende onder andere blik naar de grond, alleen spreken in gezelschap als iemand haar eerst aansprak en geen vijf seconden haar handen op elkaar houden. En de oude Lady Gainsborough was overduidelijk van zins haar daar tot in de puntjes aan te houden.

De gedachte aan de verantwoordelijkheden die ze nu zou krijgen, beangstigde Izzy. Haar vingers plukten aan de oranje bloemen, die in de witte sluier om haar bruine, opgestoken pijpenkrullen geweven waren. Ze was oud genoeg om te trouwen, bijna zestien lentes, maar toch. Haar moeder had haar tijdenlang onderwezen en voorbereid op het leven als getrouwde vrouw, maar ze wist nog steeds niet goed wat ze ervan moest verwachten nu ze boven haar stand getrouwd was. Na de huwelijksreis zou Ned het leger ingaan en naar de koloniën vertrekken, dus hij zou haar ook niet kunnen helpen.

“Alles wel in orde, Milady?” Een zachte vrouwenstem trok Izzy uit haar gedachten. “Hetty, alsjeblieft, hou op met dat ‘milady’, vorige week werkten we nog samen.” Ze keek ongelukkig naar de gezette, al wat oudere vrouw met de vriendelijke ogen, die voor haar stond. De huishoudster glimlachte. “Maar vandaag bent u de nieuwe Lady Gainsborough. En ik weet zeker dat u een heel goede Lady Gainsborough zult zijn. Maakt u zich nou maar geen zorgen, elke vrouw is zenuwachtig op haar trouwdag. Het is nou eenmaal de belangrijkste dag van uw leven.” Ze knipoogde, klopte de jonge bruid even bemoedigend op haar schouder en ging weer aan het werk.

Izzy zuchtte even. Ze wilde eigenlijk nog helemaal niet getrouwd zijn, het leven was zo al zwaar en benauwend genoeg. Het huishouden runnen, mensen leiding geven en hen het loodzware werk laten doen dat zijzelf tot nu toe gedaan had, zich aan al die duizenden regeltjes en protocollen moeten houden, nooit meer zomaar het huis uit kunnen, ze wilde er nog even niet aan denken. En ze zou kinderen moeten gaan krijgen, veel kinderen, liefst zoons. Ze had echt geen flauw idee hoe dat in zijn werk ging, maar van wat ze had begrepen van de dingen die haar moeder haar regelmatig naar haar hoofd slingerde over toen zij van Izzy in verwachting was, was het allesbehalve prettig.

Izzy zag dat Ned inmiddels was weggelopen en nu onder het genot van een glas wijn een gesprek voerde met zijn twee oudere broers, tevens getuigen van de bruidegom. Vanaf de overkant van de zaal ving ze een bemoedigende glimlach op van haar apetrotse vader. Haar moeder, gouvernante van de kinderen van Neds oudste broer, was zoals gewoonlijk bezig bij de aanwezige rijkelui in een goed blaadje te komen. De donkerharige vrouw had ongelofelijk gelobbyd om haar enige kind aan de man te krijgen en was op het moment uitermate tevreden met zichzelf.

De meeste andere mensen op het feest kende Izzy niet eens. Haar familie was klein, veruit de meeste aanwezigen waren familie of kennissen van Ned. Het huwelijk was ongewoon snel geregeld. Er was dan ook haast bij geweest: Ned liep al tegen de dertig en moest trouwen. Omdat hij niet de eerste zoon was, had hij meer vrijheid en had een meisje van lagere komaf gekozen. Dat scheelde een hoop protocol en hofmakerij, dus had de bruiloft snel gerealiseerd kunnen worden. En nu was het bijna gebeurd. Beide zijden sponnen er garen bij. De Gainsboroughs hoefden niet langer te vrezen voor de schande van een ongetrouwde zoon en de Watkins werkten zich een treetje hoger op de sociale ladder.

Izzy rilde onwillekeurig en kreeg plotseling het onbehaaglijke gevoel dat iemand haar bekeek. Instinctief vouwde ze in een beschermend gebaar haar armen om zich heen. Het was niet de eerste keer vandaag dat ze zich bespioneerd voelde. Misschien maakte haar schoonmoeders constant op haar gerichte haviksblik haar paranoïde. Ze zocht tussen de mensen naar de oude dame. Nee, Lady Gainsborough was in gesprek met haar drie zoons en schonk even geen aandacht aan haar. De mannen lachten en wierpen blikken naar Izzy, maar hun ogen waren niet degenen die ze op zich had voelen rusten. Haar blauwe ogen schoten naar de zwarte opening van het raam achter hen. Was daar iemand, buiten, in het duister? Nee, dat kon niet. Vast de zenuwen.

Van bij het raam wierp Ned een glimlach naar zijn jonge echtgenote. “Bloody hell, je hebt wel een ontzettend stille gekozen, hoor!” merkte zijn oudste broer Harry plagerig op toen hun moeder weer buiten gehoorsafstand was. “Heeft ze vandaag uberhaupt al iets gezegd, behalve haar gelofte?” “Zeg, dat jij valt op vrouwen die je constant je oren van je hoofd kletsen, wil nog niet zeggen dat iedereen dat doet,” gniffelde middelste broer Stephen. De wijn maakte hen alledrie wat beneveld en ze begonnen de etiquette een beetje uit het oog te verliezen. “Ach, ze is stil, bescheiden en vroom en werkt hard, goed genoeg voor mij,” antwoordde Ned. “En van dat figuurtje kan jouw Elise alleen maar dromen!” Hij liet zijn ogen even vergenoegd over Izzy’s half-ontblote schouders en de zichtbare contouren van haar lichaam glijden. Harry trok een gezicht. “Tegen de tijd dat zij vijf kinderen op de wereld heeft gezet, ziet ze er ook niet zo fris meer uit, hoor,” pestte hij. “Oh, daarover gesproken, het is zo onderhand wel tijd, dacht ik zo.” Hij gaf zijn jongste broertje een speelse duw richting de tafel waarop de drie bruidstaarten stonden te wachten. “Ik zou zeggen, schop iedereen naar buiten en leef je uit…” voegde hij er op gedempte toon aan toe. Ned trok een vermanend gezicht naar zijn grote broer, grijnsde en begon naar zijn bruid toe te lopen.

Izzy zag Ned op haar afkomen, zijn glas wijn nog in de hand. Ze hoorde hoe hij de aandacht van de gasten vroeg en liet hem haar hand nemen en haar naar de tafel met de bruidstaarten leiden. Dit was het laatste stuk van de huwelijksdag. Twee van de taarten, vruchtencakes eigenlijk, werden door het jonge paar netjes in stukken gesneden, de kleinere taart voor de bruidegom eerst, en aan de vertrekkende gasten meegegeven. De derde, eveneens kleinere taart, bestemd voor de bruid, werd ingepakt en opgeborgen en zou pas weer tevoorschijn worden gehaald op Izzy’s vijfentwintigste huwelijksdag. Stiekem vroeg Izzy zich af hoe dat zou gaan. Een taart van vijfentwintig jaar oud leek haar niet echt smakelijk meer…

Na het voltooien van het ritueel tikte Ned tegen zijn glas en begon te spreken. “Geachte aanwezigen, vader, moeder, mijn gewaardeerde schoonouders. De traditie vereist dat mijn geliefde echtgenote en ikzelf u gaan verlaten! Maar gezien het feit dat de feestelijkheden langer zijn doorgegaan dan gepland en de nacht reeds is gevallen, is nu vertrekken onverantwoord. Daarom zullen wij pas bij zonsopgang op huwelijksreis gaan.” Enkele aanwezigen mompelden verbaasd. Ned Gainsborough stond erom bekend dat hij het niet zo nauw nam met tradities, maar dit gebeurde maar zelden. “Lady Isabella en ik zullen ons voor vanavond terugtrekken in mijn privévertrekken. Feest u gerust verder, er is spijs, drank en muziek!”

Izzy luisterde aandachtig naar haar echtgenoot. Naar bed gaan was geen slecht idee, ze was moe van de lange, hectische dag en ze kon eerlijk gezegd niet wachten om haar corset uit te trekken. Plotseling stond haar moeder naast haar en nam haar met een blik op Ned, die verder praatte met de gasten, even apart. “Het is zover,” fluisterde mevrouw Watkins terwijl ze haar dochters sluier en omslagdoek opschikte. “Wat zometeen gaat gebeuren, is het belangrijkste van de hele avond. In vredesnaam, verpest het voor een keer niet.” De vrouw keek Izzy strak aan en vervolgde op zakelijke toon: “Zorg dat je een goede echtgenote voor hem bent. Alle vrouwen moeten dit doen, denk niet dat jij zo speciaal bent dat je mag weigeren. Werk niet tegen, laat hem gewoon zijn gang gaan. Je leert het nog wel prettig vinden.” Ze draaide zich half om. “En in Godsnaam, probeer niet te schreeuwen. Maak me niet te schande.” “Ja, moeder.” Izzy knikte gehoorzaam, hoewel ze niet echt begreep waar haar moeder het over had. Een onprettig gevoel bekroop haar. Ze wist dat ze voortaan met haar man in één bed zou slapen, maar ze zag niet in waarom ze dat zou moeten weigeren of gaan schreeuwen. Wat ging er gebeuren?

Ned nam Izzy’s hand stevig in de zijne en leidde haar naar boven, naar een slaapkamer. Een blond dienstmeisje van een jaar of twintig ging hen voor met een kaars in haar hand. Izzy herkende haar als een van de meisjes die haar vanochtend hadden geholpen met haar bruidstoilet. Omdat Izzy geen zussen of nichten had, zou dit meisje, haar lady’s maid, ook degene zijn die haar zou vergezellen op de huwelijksreis.

Het was stil op de bovenverdieping en koel. Heel in de verte was het geroezemoes van het feest te horen. Izzy slaakte een gilletje toen Ned haar plotseling met een zwaai optilde en over de drempel droeg. “Dat moet eigenlijk pas als we thuiskomen van de huwelijksreis,” grijnsde hij. “Maar een keertje extra brengt vast alleen maar meer geluk.” Het dienstmeisje had inmiddels de kaars op het nachttafeltje gezet en stak vlug een paar olielampen aan.

Izzy keek verbaasd de kamer rond. Haar slaapkamertje op de zolder was klein, kaal en grauw geweest en alleen voorzien van het meest noodzakelijke meubilair. Deze kamer was enorm groot, met prachtig behang en houtwerk op de muren, zacht tapijt op de vloer en een overmaats bed in het midden. In de linkermuur bevond zich een groot raam dat uitkeek op de tuin, tegen de rechtermuur stond een prachtig bewerkte schrijftafel en rechts achterin zag Izzy een deur die naar een bijkamer leidde. Het dienstmeisje wachtte geduldig tot haar nieuwe mevrouw haar zou volgen het kamertje in.

Een plotselinge rilling liep over Izzy’s rug. Met een ruk draaide ze zich naar het donkere venster. Opnieuw had ze het gevoel dat iemand haar bekeek, dat er iemand was daarbuiten. Ze schudde haar hoofd. Ze bevonden zich op de bovenverdieping, er was geen balkon, er kon daar niemand zijn. Even bleef ze besluiteloos staan, starend naar het raam. De stem van haar man trok haar uit haar gedachten.

“Alles wel goed?” Ned keek zijn jonge echtgenote vragend aan. Een geamuseerde glimlach speelde om zijn lippen. “Je hoeft je geen zorgen te maken hoor, hier kan niemand ons zien. Hier zijn we helemaal alleen…” Hij grijnsde, terwijl hij zich op het bed liet ploffen en zijn das lostrok. “Ga je omkleden. Annie daar zal je helpen. Ik zie je zo, liefste.” “Goed.” Izzy knikte, draaide zich om en volgde het dienstmeisje, dat blijkbaar Annie heette, het kamertje in, zich niet bewust van de blikken die haar echtgenoot over haar rug liet glijden terwijl hij zijn jas en vest losmaakte. In het kamertje bleek zich een uit de kluiten gewassen kledingkast te bevinden, alsmede een groot kamerscherm en een toilettafel. Op een paspop hing een reisjurk te wachten. “Komt u maar, milady, ik zal u helpen.” De jonge vrouw begon voortvarend Izzy’s jurk los te maken en hielp haar routineus uit haar crinoline met bustle en haar corset.

Izzy slaakte een zucht van verlichting toen het corset openging. Ze was niet dik, maar het ding had toch onaangenaam strak gezeten. Annie haalde voorzichtig de met bloemen versierde sluier uit Izzy’s haar en borg alle kledingstukken zorgvuldig op. “Dank je, Annie, de rest lukt zo wel.” Izzy voelde zich een beetje overdonderd door de persoonlijke aandacht. Ze moest er nog aan wennen kleding te dragen die ze niet zonder hulp kon aan- of uittrekken. Annie glimlachte. “Tot uw dienst, milady.” Ze staarde even weifelend naar de grond, haalde diep adem en keek haar mevrouw weer aan. “Als u mij toestaat, milady, ik ben zo jaloers op u! Ik hoop dat ik ook ooit zo’n droomhuwelijk krijg…” Ze bloosde en wendde haar blik af. “Als u mij nodig heeft, roept u maar…” Ze boog en liep snel de kamer uit.

De deur viel in het slot en een intense stilte daalde in de slaapkamer neer. Izzy glimlachte om de opmerking van het dienstmeisje. Ze had het inderdaad bepaald niet slecht getroffen. Ned was een rijk man, zag er goed uit met zijn donkere haar en gedistingeerde snor en was aardig voor haar. En hij had haar gekozen, een dienstmeid! Even keek ze zichzelf vanonder haar pony aan in de spiegel en zuchtte. Ze was moe en begon het koud te krijgen nu ze nog slechts gekleed was in een onderjurk en bloomers. Dat grote, warme bed in de slaapkamer begon er steeds aantrekkelijker uit te zien. Vlug haalde Izzy de lading spelden die haar kapsel bijeen hielden los. Een waterval van mahoniekleurige krullen viel over haar rug, tot net over haar middel. Ze haalde er een borstel door en liep enigszins aarzelend de slaapkamer weer in. Zenuwen begonnen rond te krioelen in haar maag. Ned zou haar nu voor het eerst in haar onderkleding zien. Hopelijk zou hij niet teleurgesteld zijn…

“Ah, daar ben je.” Ned lag al in het grote bed, onder de lakens, zijn kostuum over een stoel gedrapeerd. Izzy bleef staan en hield vragend haar hoofd scheef. Zijn stem klonk anders dan anders, laag, gespannen. Zou hij net zo zenuwachtig zijn als zij? “Je bent mooi. Kom hier.” Hij keek haar bijna dwingend aan, sloeg de lakens terug en klopte naast zich op de matras. Izzy’s ogen werden groot en ze bleef stokstijf staan waar ze stond. Nog nooit van haar leven had ze een man naakt gezien. Zonder zijn kleren zag hij er totaal anders uit, met smalle schouders, een dun plukje borsthaar en een beginnend buikje. De strak op haar bovenlichaam gerichte, roofdierachtige blik in zijn ogen joeg haar angst aan. En wat was dat…ding tussen zijn benen? Ze staarde vol afschuw naar de man in het bed, naar dat grote, gezwollen, roodpaarse aanhangsel dat half onder de lakens uitstak en deinsde onwillekeurig achteruit. Wat dat ook was, ze wilde er zo ver mogelijk bij vandaan blijven.

“Je snapt het niet helemaal, geloof ik, hè?” Ned schoof over het bed heen naar Izzy toe en greep haar arm. “Je bent nu mijn vrouw, dus je zult je als zodanig gedragen.” Zijn ogen stonden nu merkwaardig glazig, hij ademde zwaar en kleine zweetdruppeltjes parelden op zijn voorhoofd. Izzy merkte dat de hand waarmee hij haar vasthad licht trilde. “N-Ned…? I-is alles wel goed met je?” Er was iets helemaal verkeerd, dit was niet de man met wie ze deze ochtend voor het altaar had gestaan… Ze begon voorzichtig achteruit te lopen, maar zijn hand lag nog steeds als een bankschroef om haar pols en hij trok haar eenvoudig terug. “Hier jij. Ik heb hier lang genoeg op gewacht.” Het was meer een grauw dan een zin. Met zijn andere hand greep hij haar onderjurk en rukte de stof van haar schouders.

Paniek maakte zich van Izzy meester en ze wilde zich losrukken, maar hoorde toen de woorden van haar moeder in haar hoofd: Zorg dat je een goede echtgenote voor hem bent. Alle vrouwen moeten dit doen, denk niet dat jij zo speciaal bent dat je mag weigeren. Ze bevroor en liet zich op het bed trekken en op haar rug duwen. Zijn adem, zwaar van de alcohol, drong in haar neus. Ze kokhalsde en raakte bijna weer in paniek toen hij haar kleren openscheurde, haar polsen tegen de matras pinde en zijn lippen in haar hals duwde. Tot haar afschuw voelde ze ineens zijn tong op haar huid, waarna hij luidruchtig, slurpende en kreunende geluiden makend, zijn weg verder naar beneden zocht. Ze piepte, worstelde vergeefs en wendde haar hoofd af toen hij bij haar bescheiden boezem uitkwam en zijn tanden in de zachte, bleke huid daar zette.

Werk niet tegen, laat hem gewoon zijn gang gaan. Je leert het nog wel prettig vinden. Een droge snik kwam uit Izzy’s keel terwijl ze zichzelf uit alle macht dwong stil te blijven liggen. Ze verstijfde en kneep haar ogen stijf dicht toen zijn handen ruw over haar lichaam begonnen te glijden en haar overal aanraakten, betastten en knepen, ook waar zelfs zijzelf zich nooit had aangeraakt, tot helemaal beneden. Plotseling voelde ze zijn volle gewicht bovenop haar. Haar ogen vlogen wijd open en sprongen vol tranen toen hij haar benen uit elkaar dwong. “Alsjeblieft, niet doen…” Ze vocht om hem weg te duwen, maar hij was veel groter en zwaarder. En in Godsnaam, probeer niet te schreeuwen. Het volgende ogenblik begreep Izzy wat haar moeder daarmee bedoelde. De pijn was adembenemend. Het leek wel of hij probeerde haar in tweeën te splijten. Ze zette haar nagels hard in de matras, kneep haar ogen dicht en gilde het uit.

“Bloody hell!” Harry Gainsborough schoot overeind in de fauteuil waarin hij zijn krant had zitten lezen toen er van de bovenverdieping gegil weerklonk. Zijn pijp viel voor zijn voeten op de grond. De meeste gasten waren inmiddels vertrokken en de naaste familie had zich teruggetrokken in de salon en het zich gemakkelijk gemaakt. “Hm, hij neemt dat ‘leef je uit’ wel erg letterlijk, geloof ik,” merkte zijn broer Stephen droog op. Nog een schreeuw echode door het huis. Een mannenschreeuw, gevolgd door een lawaai alsof er meubels over de bovenverdieping vlogen. “Helemaal niet, daar gaat iets fout!” Harry sprong op en rende naar boven, op de voet gevolgd door zijn broer, Lady Gainsborough, meneer en mevrouw Watkins en een horde bedienden. Geschreeuw en geluiden van een gevecht waren hoorbaar toen de groep de slaapkamer naderde. Toen werd het akelig stil. Harry haalde snel de deur van het slot en gooide hem open.

“Oh my God!!” Harry vloekte luid en moest zijn best doen niet ter plekke over te geven. Hij zag dat zijn broer, die wit weggetrokken was en zich overeind probeerde te houden aan de deurpost, hetzelfde probleem had. Meneer Watkins schreeuwde het uit, Lady Gainsborough viel flauw en verschillende bedienden vielen op hun knieën, sloegen kruizen en begonnen hardop te bidden. Mevrouw Watkins stond doodstil, zich panisch vastklemmend aan de arm van haar man, niet in staat tot iets anders dan vol afschuw staren naar de ravage in de slaapkamer. “Waarom Heer, waarom toch?” stamelde ze snikkend. Een stoel lag in stukken over de grond, schilderijen hingen scheef of waren gevallen, de kaars was van het nachttafeltje geveegd, overal lagen onderdelen van Neds bruidskostuum. En daar, op het overhoopgehaalde bed, zat haar halfnaakte dochter haar op haar knieën wezenloos aan te staren, haar gezicht nat van de tranen, haar handen en de voorkant van haar lichaam onder het bloed. Voor haar, half over het voeteneind, hing op zijn rug het levenloze lichaam van haar echtgenoot, zijn keel opengereten tot op de sleutelbeenderen, zijn dode ogen starend naar het plafond. Het beddenlaken, de vloer en het hier en daar gescheurde behang werden ontsierd door rode vlekken. Door het openstaande raam stroomde een ijskoude tocht.

Blah

2009-01-04T18:33:25Z

Rotdag. Om duizend-en-een dingen. Geen geld. Spullen moeten verkopen die ik niet kwijt wil, misschien zelfs dolls. Eenzaamheid. Altijd maar weer toekijken hoe anderen lol hebben met hun vrienden en ik heb niemand om iets mee te doen of gewoon mee te praten. Dus dan moet ik online weer mensen lastig vallen met mijn geklaag, ik moet toch ergens naartoe. En dan kom ik hier en dan blijkt ook nog dat iemand me van haar friendslist heeft gehaald. Ik ken haar verder niet echt, zij kent mij verder niet echt, dus ik heb toch geen klap te maken met wat er verder persoonlijk met haar gebeurt, snap ik best. Maar het voelt niet prettig. Maar ik ga er dan maar vanuit dat het verhaal dat ik daar aan het lezen was niet verdergaat, dus heb ik daar ook niks meer te zoeken. Ik ga zo maar even een potje janken, voor de tweede keer vanavond.

En ik ben even al mijn zin in schrijven kwijt. Ik zal hoofdstuk een binnenkort wel posten, maar nu staat mijn hoofd er even absoluut niet naar. Ik wou dat ik een goeie baan voor mijn verjaardag kreeg, volgende week donderdag.

Writing sexy vampire stuff is fuuuuun!!!

2008-12-31T16:31:49Z

....and I ain't talking about outright smut:P

Ik schrijf hier veel te weinig, maar bij deze even een announcement: Belles Verhaal (excuse the cr*p title, ik sta open voor suggesties maar dat schiet denk ik ook niet op aangezien niemand weet waar het verhaal over gaat:P) begint volgende week! (als ik dan eindelijk zo tevreden ben dat ik het aandurf om het te posten>.>).

En voor nu wens ik iedereen een heel goed, gelukkig, gezond en voorspoedig 2009!!

PS Kan iemand me even uitleggen hoe je een LJ Cut doet?

Eerste post

2008-09-27T15:37:09Z

Zo, ook maar een LJ aangemaakt. Ik ga deze vooral gebruiken om mijn schrijfsels/verhalen over mijn (BJD) karakters te posten, vandaar dat het in het Nederlands is en blijft. Ik schrijf vrij langzaam, dus als ik iets post kan het even duren voor er een vervolg komt. Hopelijk kan ik interessant genoeg schrijven om dat wachten voor jullie de moeite waard te maken!